Η γέννηση της Ku Klux Klan το 1865, αμέσως μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός αλλά μια βίαιη αντίδραση στην κατάργηση της δουλείας. Μια μικρή ομάδα βετεράνων των Νοτίων στο Πουλάσκι του Τενεσί ίδρυσε αρχικά μια «αδελφότητα» που σύντομα μετατράπηκε σε μια τρομοκρατική οργάνωση. Οι ιδρυτές της, επηρεασμένοι από την κλασική παιδεία τους, επέλεξαν το όνομα από την ελληνική λέξη «κύκλος», προσθέτοντας τη σκωτσέζικη λέξη «clan» για να τονίσουν την κοινή καταγωγή και τους δεσμούς αίματος. Αυτό που ξεκίνησε ως μια «παιδαριώδης φαντασίωση» με παράξενες στολές και νυχτερινές παρενοχλήσεις, εξελίχθηκε ραγδαία σε έναν παραστρατιωτικό μηχανισμό επιβολής του λευκού ελέγχου στον ηττημένο Νότο.
Κατά την περίοδο της Ανασυγκρότησης, η Κλαν χρησιμοποίησε τον τρόμο για να αποτρέψει τους πρώην σκλάβους από το να ασκήσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Οι λιντσαρίσματα, οι ξυλοδαρμοί και οι δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων έγιναν καθημερινότητα, με στόχο την πλήρη υποταγή του αφροαμερικανικού πληθυσμού. Παρά την επίσημη διάλυσή της από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1872, η ιδεολογία της παρέμεινε ζωντανή, οδηγώντας στην εγκαθίδρυση του συστήματος των φυλετικών διακρίσεων που διήρκεσε σχεδόν έναν αιώνα. Η βία της οργάνωσης δεν ήταν απλώς έγκλημα, αλλά μια πολιτική πράξη που αποσκοπούσε στην αναστήλωση της λευκής κυριαρχίας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.
Η δεύτερη και πιο μαζική φάση της οργάνωσης ξεκίνησε το 1915, τροφοδοτούμενη από την προπαγάνδα της ταινίας «Η Γέννηση ενός Έθνους». Ο Γουίλιαμ Τζόζεφ Σίμονς αναβίωσε την Κλαν μετατρέποντάς την σε μια κερδοφόρα επιχείρηση με εκατομμύρια μέλη σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Σε αυτή την περίοδο, ο κύκλος του μίσους διευρύνθηκε περιλαμβάνοντας Εβραίους, Καθολικούς και μετανάστες. Η Κλαν απέκτησε τεράστια πολιτική επιρροή, ελέγχοντας κυβερνήτες και γερουσιαστές, ενώ οι τελετές της έγιναν μέρος της καθημερινότητας πολλών λευκών προτεσταντικών οικογενειών. Ωστόσο, τα οικονομικά σκάνδαλα, οι ηθικές παρεκτροπές των ηγετών της και η Μεγάλη Ύφεση οδήγησαν και πάλι στην παρακμή της στα τέλη της δεκαετίας του 1920.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η επιστροφή των Αφροαμερικανών στρατιωτών που απαιτούσαν ισότητα προκάλεσε μια τρίτη αναβίωση της οργάνωσης. Αν και ο αριθμός των μελών της ήταν σαφώς μικρότερος, η βιαιότητά της παρέμεινε ακραία απέναντι στο αναδυόμενο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Η ιστορία της Ku Klux Klan αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση των κινδύνων που ελλοχεύουν όταν ο ρατσισμός και ο θρησκευτικός φανατισμός οργανώνονται συστηματικά. Παρά τις προσπάθειες καταστολής και την κοινωνική κατακραυγή, οι ρίζες αυτού του μίσους αποδείχθηκαν βαθιές, απαιτώντας συνεχή επαγρύπνηση για την προάσπιση της δημοκρατίας και της ισότητας.