Η τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί» σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια, που προβάλλεται στην Cosmote TV, κατάφερε να φέρει ξανά στο φως μια από τις πιο σκοτεινές και οδυνηρές υποθέσεις της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Μέσα από την αφήγηση της ηθοποιού Ευαγγελίας Μουμούρη, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με την ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη. Δεν πρόκειται για ένα προϊόν μυθοπλασίας ή ένα σενάριο τρόμου, αλλά για ένα αληθινό δράμα που εκτυλίχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αποδεικνύοντας πώς η γραφειοκρατία και η αναλγησία του συστήματος μπορούν να σταθούν εμπόδιο στην ίδια τη ζωή.
Ο Παναγιώτης Βασιλέλλης δεν πρόλαβε ποτέ να ζήσει την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας. Σε ηλικία μόλις 18 μηνών διαγνώστηκε με έναν επιθετικό όγκο στο νευρικό σύστημα, ο οποίος βρισκόταν ήδη σε τελικό στάδιο. Οι γονείς του, ο Στράτης Βασιλέλλης και η Γεωργία Πιτσιλάδη, ξεκίνησαν έναν απελπισμένο αγώνα δρόμου στα νοσοκομεία της Αθήνας. Παρά τις χειρουργικές επεμβάσεις και τις χημειοθεραπείες, η μοναδική ελπίδα σωτηρίας βρισκόταν σε ένα εξειδικευμένο κέντρο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόστος όμως ήταν απαγορευτικό, καθώς απαιτούνταν περίπου 300.000 ευρώ, ένα ποσό που μια εργατική οικογένεια ήταν αδύνατον να συγκεντρώσει μόνη της.
Η ανταπόκριση της ελληνικής κοινωνίας στην έκκληση του πατέρα μέσω της τηλεόρασης υπήρξε πρωτοφανής και συγκινητική. Χιλιάδες πολίτες πρόσφεραν από το υστέρημά τους, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο ποσό μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ενώ όμως το ταξίδι για την Αμερική φαινόταν πλέον εφικτό, η τράπεζα πήρε την απόφαση να «παγώσει» τον λογαριασμό. Με επίκληση ενός αναχρονιστικού νόμου του 1931 περί εράνων, η γραφειοκρατική μηχανή μπλόκαρε τη μεταφορά των χρημάτων, θεωρώντας ότι ο λογαριασμός δεν είχε τη σωστή νομική μορφή.
Ακολούθησε μια εξουθενωτική μάχη με το δημόσιο σύστημα και τις τράπεζες, την ώρα που η υγεία του μικρού Παναγιώτη κατέρρεε καθημερινά. Παρά τις πιέσεις της κοινής γνώμης και των μέσων ενημέρωσης, οι αρμόδιοι φορείς κινήθηκαν με προκλητική καθυστέρηση. Χρειάστηκε να περάσουν μήνες και να φτάσουμε στον Φεβρουάριο του 2001 για να ψηφιστεί μια ειδική διάταξη στη Βουλή που θα επέτρεπε την αποδέσμευση των χρημάτων. Η υπουργική απόφαση υπογράφηκε τελικά στις αρχές Μαρτίου, όμως για τον Παναγιώτη ήταν ήδη πολύ αργά.
Ο μικρός Παναγιώτης έφυγε από τη ζωή στις 5 Μαρτίου 2001, μόλις δύο ημέρες μετά την πολυπόθητη έγκριση που θα του επέτρεπε να ταξιδέψει για τη θεραπεία του. Η ειρωνεία έγινε ακόμη πιο μακάβρια όταν, λίγο μετά τον θάνατό του, τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί δόθηκαν σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Η δικαστική δικαίωση που αναζήτησε η οικογένεια δεν ήρθε ποτέ, καθώς τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν πως δεν υπήρχε ευθύνη αφού τηρήθηκαν οι νόμοι. Σήμερα, η ιστορία αυτή αναβιώνει μέσα από τη σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι καμία νομική τυπικότητα δεν θα έπρεπε ποτέ να τίθεται πάνω από την αξία της ανθρώπινης ζωής.