Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μια μεμονωμένη εσωτερική σύγκρουση, αλλά ένα κομμάτι ενός ευρύτερου διεθνούς ανταγωνισμού που είχε ήδη δρομολογηθεί πριν πέσει η πρώτη σφαίρα. Η τύχη της Ελλάδας δεν κρίθηκε στα βουνά ή στις πόλεις της χώρας, αλλά σε ένα δωμάτιο στη Μόσχα, πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Στις 9 Οκτωβρίου 1944, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Ιωσήφ Στάλιν συναντήθηκαν στην τέταρτη διάσκεψη της Μόσχας, όπου συμφώνησαν άτυπα για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής στα Βαλκάνια. Αυτή η «συμφωνία των ποσοστών» προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν κατά 90% υπό βρετανική επιρροή, μια απόφαση που ο Στάλιν αποδέχθηκε σημειώνοντας το χαρτί με το μπλε μολύβι του.
Αυτή η άτυπη συμφωνία, αν και δεν ήταν επίσημη συνθήκη, αποδείχθηκε πιο ισχυρή από κάθε γραπτό νόμο στη διεθνή διπλωματία. Το 90% για τη Βρετανία σήμαινε ότι η Σοβιετική Ένωση δεν θα επένδυε σοβαρά στην Ελλάδα, ακόμη και αν υπήρχαν εσωτερικές δυνάμεις που το επιθυμούσαν. Η γεωπολιτική ταυτότητα της χώρας είχε ουσιαστικά «κλειδώσει», καθιστώντας το εξωτερικό πλαίσιο δεδομένο για την μετέπειτα πορεία της. Για τη Βρετανία, ο έλεγχος της Ελλάδας ήταν στρατηγικής σημασίας, καθώς εξασφάλιζε τον θαλάσσιο δρόμο προς τη Μέση Ανατολή και την Ινδία, γεγονός που οδήγησε στην άμεση στρατιωτική παρέμβασή της στα Δεκεμβριανά.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, η Σοβιετική Ένωση τήρησε επίσημα ουδέτερη στάση, σεβόμενη τη συμφωνία με τους Δυτικούς. Ωστόσο, η στήριξη προς τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) ήρθε έμμεσα μέσω των γειτονικών σοσιαλιστικών κρατών, όπως η Γιουγκοσλαβία, η Αλβανία και η Βουλγαρία. Η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ήταν ο βασικός υποστηρικτής μέχρι τη ρήξη του με τον Στάλιν, η οποία οδήγησε στο κλείσιμο των συνόρων και έπληξε καθοριστικά τη δράση του ΔΣΕ. Παρά την έμμεση αυτή βοήθεια, η Μόσχα δεν ενεπλάκη ποτέ ανοιχτά, επιβεβαιώνοντας ότι η Ελλάδα δεν ανήκε στη δική της σφαίρα επιρροής.
Στρατιωτικά, ο εμφύλιος είχε νικητές και ηττημένους, αλλά γεωπολιτικά το αποτέλεσμα είχε κριθεί πριν καν ξεκινήσει η σύγκρουση. Η Ελλάδα παρέμεινε στη δυτική σφαίρα επιρροής, όπως ακριβώς είχε συμφωνηθεί στο χαρτί της Μόσχας. Το τίμημα όμως για τη χώρα ήταν βαρύ: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, κοινωνική διάλυση και ένα κράτος οικονομικά και ψυχικά εξαντλημένο. Η ηγεσία της αριστεράς κινήθηκε συχνά με την ψευδαίσθηση ότι οι διεθνείς ισορροπίες θα μπορούσαν να αλλάξουν, όμως η πραγματικότητα ήταν ότι η Μόσχα είχε ήδη αποδεχθεί τα όρια της επιρροής της.
Το μάθημα εκείνης της εποχής παραμένει σκληρό και κυνικό. Σε έναν κόσμο μεγάλων δυνάμεων, μια μικρότερη χώρα μπορεί να δώσει έναν πόλεμο, αλλά σπάνια μπορεί να επιλέξει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτός διεξάγεται. Ο ελληνικός εμφύλιος δεν ανέτρεψε τη διεθνή πραγματικότητα, αλλά την επιβεβαίωσε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Η συμφωνία των ποσοστών δεν ήταν μια απλή υποσημείωση, αλλά το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η μεταπολεμική Ελλάδα, καθορίζοντας τις δυνατότητες και τα όρια της εθνικής της κυριαρχίας για τις επόμενες δεκαετίες.