Στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ένα από τα πιο αινιγματικά είδη στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, τον Homo floresiensis. Αυτό το αρχαίο ανθρώπινο είδος, που συχνά αποκαλείται "Χόμπιτ" λόγω του μικροσκοπικού του αναστήματος, αποτελεί μια μοναδική περίπτωση βιολογικής προσαρμογής. Με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο και βάρος περίπου 25 κιλά, οι κάτοικοι του Φλόρες έζησαν σε απομόνωση για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, αντιμετωπίζοντας προκλήσεις που θα φάνταζαν εφιαλτικές για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ανακάλυψή τους το 2003 ανέτρεψε πολλές από τις βεβαιότητες μας για το πώς εξελίχθηκε το ανθρώπινο γένος και πόσα είδη συνυπήρξαν στον πλανήτη μας.
Το μικρό ανάστημα του Homo floresiensis αποδίδεται στο φαινόμενο του νησιωτικού νανισμού. Σε περιβάλλοντα με περιορισμένους πόρους, όπως ένα μικρό νησί, η εξέλιξη συχνά ευνοεί τα μικρότερα σώματα που απαιτούν λιγότερη ενέργεια για να επιβιώσουν. Παρά το μικρό τους μέγεθος και τον εγκέφαλο που είχε το μέγεθος ενός γκρέιπφρουτ, οι "Χόμπιτ" του Φλόρες ήταν εξαιρετικά ικανοί. Κατασκεύαζαν εξελιγμένα λίθινα εργαλεία, χρησιμοποιούσαν τη φωτιά και κυνηγούσαν ομαδικά ζώα πολύ μεγαλύτερα από τους ίδιους, όπως τον πυγμαίο Στεγόδοντα, έναν μακρινό συγγενή των ελεφάντων που είχε επίσης υποστεί νανισμό στο ίδιο νησί.
Η καθημερινότητα στο Φλόρες κατά την Πλειστόκαινο εποχή ήταν γεμάτη κινδύνους από θηρευτές που είχαν αναπτύξει νησιωτικό γιγαντισμό. Οι Homo floresiensis έπρεπε να προστατεύονται από γιγάντιους πελαργούς που έφταναν τα 1,8 μέτρα ύψος και από τους τρομερούς δράκους του Κομόντο, οι οποίοι παραμένουν οι μεγαλύτερες σαύρες στον κόσμο. Η επιβίωσή τους για σχεδόν ένα εκατομμύριο χρόνια αποδεικνύει την εφευρετικότητα και την ανθεκτικότητα του είδους, το οποίο κατάφερε να ευδοκιμήσει σε ένα περιβάλλον απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, μέχρι την εμφάνιση του σύγχρονου ανθρώπου.
Η εξαφάνιση του Homo floresiensis συνέβη πριν από περίπου 50.000 χρόνια, σχεδόν ταυτόχρονα με την άφιξη του Homo sapiens στην περιοχή. Αν και οι ακριβείς αιτίες παραμένουν αντικείμενο έρευνας, η σύγκρουση για τους πόρους ή η αλλαγή του οικοσυστήματος από τους νέους κατοίκους φαίνεται πως οδήγησε στο τέλος αυτού του μοναδικού είδους. Ο Homo floresiensis παραμένει μια υπενθύμιση της απίστευτης ποικιλομορφίας της ανθρώπινης οικογένειας και της ικανότητας της ζωής να προσαρμόζεται ακόμα και στις πιο ακραίες συνθήκες απομόνωσης.