Η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 είναι γεμάτη με ηρωικές μορφές που το όνομά τους ταυτίστηκε με την ελευθερία, όμως υπάρχουν και εκείνοι οι «σιωπηλοί ήρωες» που πρόσφεραν τα πάντα μακριά από τα μεγάλα φώτα της δημοσιότητας. Ένας από αυτούς ήταν ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, ένας άνθρωπος που η ζωή του μοιάζει με μυθιστόρημα, ξεκινώντας από τα βουνά της Πίνδου και φτάνοντας μέχρι τα σαλόνια της Βιέννης και τα ανάκτορα του Όθωνα. Με βλάχικη καταγωγή και προερχόμενος από μια εξαιρετικά εύπορη οικογένεια προκρίτων, ο Χατζηπέτρος εγκατέλειψε την άνεση και τον πλούτο του για να υπηρετήσει το όραμα μιας ελεύθερης πατρίδας, ξοδεύοντας ακόμη και την προσωπική του περιουσία για τον εξοπλισμό των στρατιωτικών του σωμάτων.
Η πολεμική του δράση ξεκίνησε αμέσως με την κήρυξη της επανάστασης, αφού προηγουμένως είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία ενώ υπηρετούσε ως γραμματέας του Αλή Πασά. Παρά το γεγονός ότι δεν προερχόταν από τον παραδοσιακό κόσμο των κλεφτών και των αρματολών, κέρδισε τον σεβασμό των σημαντικότερων οπλαρχηγών, όπως του Γεώργιου Καραϊσκάκη, δίπλα στον οποίο μαθήτευσε και πολέμησε σε κρίσιμες μάχες, όπως αυτή της Αράχοβας. Η παρουσία του ήταν καταλυτική στην ηρωική Έξοδο του Μεσολογίου, όπου επικεφαλής 400 ανδρών κατάφερε να διασπάσει τις εχθρικές γραμμές και να επιζήσει, συνεχίζοντας τον αγώνα μέχρι και την τελευταία επίσημη μάχη της επανάστασης στην Πέτρα.
Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Χατζηπέτρος παρέμεινε ενεργός στη στρατιωτική και πολιτική ζωή, κερδίζοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη του βασιλιά Όθωνα, ο οποίος τον διόρισε υπασπιστή του. Η πίστη του στον θεσμό και τη νομιμότητα τον οδήγησε να συνοδεύσει τον Όθωνα ακόμη και στην εξορία του στη Βαυαρία, πριν επιστρέψει τελικά στην Ελλάδα για να τιμηθεί και από τον βασιλιά Γεώργιο Α'. Ωστόσο, η δράση του δεν περιορίστηκε στα στενά σύνορα του πρώτου ελληνικού κράτους, καθώς το 1854 ανέλαβε την αρχηγία της εξέγερσης στη Θεσσαλία, πετυχαίνοντας σημαντικές νίκες παρά τις αντίξοες συνθήκες και την έλλειψη διεθνούς στήριξης.
Πέρα από τα πεδία των μαχών, η προσωπική του ζωή δεν στερήθηκε έντασης, με το όνομά του να εμπλέκεται σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της εποχής λόγω της σχέσης του με μια Ευρωπαία κοντέσα, γεγονός που προκάλεσε τη δυσμένεια του συντηρητικού παλατιού. Παρόλα αυτά, η ακεραιότητά του, η αφιλοκερδία του και το γεγονός ότι συντηρούσε τον στρατό του με δικά του έξοδα —ποσά που ξεπερνούσαν το ένα εκατομμύριο γρόσια— τον κατέστησαν μια προσωπικότητα αδιαμφισβήτητου κύρους. Ο Χριστόδουλος Χατζηπέτρος πέθανε το 1869 στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του την παρακαταθήκη ενός ανθρώπου που προτίμησε τα έργα από τα λόγια, υπηρετώντας την Ελλάδα με συνέπεια σε κάθε στάδιο της ζωής του.