Η Αφροδίτη αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του ηλιακού μας συστήματος. Ενώ οι αστρονόμοι παρακολουθούσαν την τροχιά της για αιώνες, ο πλανήτης παρέμενε πεισματικά κρυμμένος πίσω από ένα πυκνό στρώμα νεφών. Τη δεκαετία του 1960, ο Καρλ Σαγκάν πρότεινε μια τολμηρή θεωρία: η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, πλούσια σε διοξίδιο του άνθρακα, παγίδευε τη θερμότητα, μετατρέποντας τον πλανήτη σε μια πραγματική "χύτρα ταχύτητας". Η επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας έγινε το μεγάλο στοίχημα του Ψυχρού Πολέμου, με τη Σοβιετική Ένωση να αναλαμβάνει το ριψοκίνδυνο πρόγραμμα Βενέρα, με στόχο να "κατακτήσει" τον πλησιέστερο γείτονα της Γης.
Το σοβιετικό πρόγραμμα Βενέρα ξεκίνησε το 1961 και, παρά τις αρχικές αποτυχίες, κατάφερε ιστορικά επιτεύγματα. Η Βενέρα 3 έγινε το πρώτο ανθρώπινο κατασκεύασμα που έφτασε στην επιφάνεια άλλου πλανήτη το 1966, αν και η επαφή χάθηκε πριν την πρόσκρουση. Η Βενέρα 4 αποκάλυψε την τρομακτική αλήθεια: η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που έμοιαζε με υγρό, και η πίεση ήταν τόσο συντριπτική που κατέστρεφε τις συσκευές πριν καν αγγίξουν το έδαφος. Μόνο με την ενίσχυση των σκαφών με κελύφη από τιτάνιο και ειδικά αφρώδη υλικά, η Βενέρα 7 κατάφερε το 1970 την πρώτη επιτυχημένη "μαλακή" προσεδάφιση, στέλνοντας δεδομένα για 23 λεπτά μέσα από ένα καμίνι 475 βαθμών Κελσίου.
Οι επόμενες αποστολές, όπως η Βενέρα 9 και η Βενέρα 13, πρόσφεραν στην ανθρωπότητα τις πρώτες εικόνες από αυτόν τον αφιλόξενο κόσμο. Οι φωτογραφίες έδειχναν ένα τοπίο γεμάτο ηφαιστειακά βράχια κάτω από έναν θολό, πορτοκαλί ουρανό. Η Βενέρα 13 κατάφερε μάλιστα να καταγράψει τον ήχο του αφρικανικού ανέμου και να αναλύσει το έδαφος, ανακαλύπτοντας πετρώματα παρόμοια με τον βασάλτη των γήινων ωκεανών. Αυτές οι ανακαλύψεις επιβεβαίωσαν ότι η Αφροδίτη, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, πιθανότατα είχε ωκεανούς και ίσως ζωή, πριν ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο του θερμοκηπίου εξατμίσει το νερό και απελευθερώσει το διοξίδιο του άνθρακα από τα πετρώματα.
Σήμερα, η εξερεύνηση της επιφάνειας της Αφροδίτης παραμένει μια τεχνολογική πρόκληση που η ανθρωπότητα δεν έχει επαναλάβει από τα μέσα της δεκαετίας του '80. Η ακραία ζέστη καταστρέφει τα σύγχρονα τσιπ υπολογιστών σχεδόν αμέσως, καθιστώντας τις αποστολές εξαιρετικά δαπανηρές και βραχύβιες. Ωστόσο, η Αφροδίτη παραμένει ένα ζωντανό εργαστήριο και μια αυστηρή προειδοποίηση για το κλίμα της Γης. Οι επερχόμενες αποστολές της NASA και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στα τέλη της δεκαετίας του 2020 υπόσχονται να ρίξουν νέο φως στα μυστικά που κρύβονται κάτω από τα σύννεφα θειικού οξέος, συνεχίζοντας το έργο που ξεκίνησαν οι Σοβιετικοί πρωτοπόροι.