Η ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είναι γεμάτη με ηρωικές πράξεις, αλλά κρύβει και σελίδες ακραίας βιαιότητας που συχνά αποσιωπώνται. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στον Ειρηνικό, Αμερικανοί στρατιώτες ανέπτυξαν μια ανατριχιαστική συνήθεια: τη συλλογή ανθρώπινων τροπαίων από τους πεσόντες Ιάπωνες εχθρούς τους. Αυτή η πρακτική περιλάμβανε τον ακρωτηριασμό σορών για την απόκτηση αυτιών, δοντιών με χρυσά σφραγίσματα, ακόμα και κρανίων, τα οποία στη συνέχεια καθαρίζονταν —συχνά με βρασμό— για να κρατηθούν ως ενθύμια ή να σταλούν πίσω στις ΗΠΑ ως δώρα σε αγαπημένα πρόσωπα.
Η συμπεριφορά αυτή τροφοδοτήθηκε από έναν συνδυασμό παραγόντων, με κυρίαρχο τον έντονο ρατσισμό και την απανθρωποποίηση του αντιπάλου. Η αμερικανική προπαγάνδα της εποχής παρουσίαζε τους Ιάπωνες όχι ως ισότιμους ανθρώπους, αλλά ως «παράσιτα», «αρουραίους» ή «κτήνη», καθιστώντας ηθικά ευκολότερη τη βεβήλωση των νεκρών τους. Επιπλέον, η ακραία σκληρότητα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού και η άρνησή του να ακολουθήσει τους κανόνες της Σύμβασης της Γενεύης δημιούργησαν ένα κλίμα οργής και αντεκδίκησης, όπου πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες ένιωθαν ότι ο εχθρός δεν άξιζε κανέναν σεβασμό, ούτε καν μετά θάνατον.
Αν και οι στρατιωτικές αρχές εξέδωσαν οδηγίες για την πάταξη αυτών των φαινομένων, ειδικά μετά τη δημοσίευση φωτογραφιών σε περιοδικά όπως το "Life" που προκάλεσαν δημόσια κατακραυγή, η πρακτική συνεχίστηκε σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτα στο μέτωπο. Τα τρόπαια αυτά θεωρούνταν από πολλούς στρατιώτες ως σύμβολα επικράτησης και επιβίωσης σε έναν από τους πιο άγριους πολέμους της ιστορίας. Μετά το τέλος της σύγκρουσης, αυτές οι πράξεις θάφτηκαν κάτω από το αφήγημα του «δίκαιου πολέμου», καθώς οι νικητές σπάνια λογοδοτούν για τις δικές τους φρικαλεότητες.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, πολλά από αυτά τα μακάβρια κειμήλια εξακολουθούν να βρίσκονται σε σοφίτες ή ιδιωτικές συλλογές, ενώ ορισμένα επιστρέφονται σταδιακά στην Ιαπωνία από απογόνους βετεράνων που επιθυμούν να κλείσουν αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο. Η αποκάλυψη αυτών των γεγονότων λειτουργεί ως μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι ο πόλεμος έχει τη δύναμη να διαβρώσει την ανθρώπινη ηθική και να μετατρέψει ακόμα και τους «καλούς» της ιστορίας σε αυτουργούς αποτρόπαιων πράξεων, αφήνοντας πίσω του τραύματα που διαρκούν για γενιές.