Η ιστορία που εκτυλίχθηκε τη νύχτα της 28ης Μαΐου του 2025 στην πόλη Μπαϊκάλσκ της Ρωσίας, αποτελεί μια από τις πιο σκληρές υπενθυμίσεις του πώς η εφηβική ανεμελιά μπορεί να δώσει τη θέση της στον απόλυτο όλεθρο. Σε μια απομονωμένη "ντάτσα", ένα ξύλινο εξοχικό σπίτι δίπλα στην παγωμένη λίμνη Βαϊκάλη, 14 έφηβοι συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν τα 15α γενέθλια μιας φίλης τους. Αυτό που ξεκίνησε με μουσική, γέλια και αλκοόλ, κατέληξε σε μια αποτρόπαιη σφαγή που άφησε πίσω της πέντε νεκρούς και μια ολόκληρη κοινωνία σε κατάσταση απόλυτου σοκ.
Ο δράστης, ο 17χρονος Μιχαήλ Παραμόνοφ, ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας και ένιωθε ο απόλυτος κυρίαρχος του χώρου, καθώς το σπίτι ανήκε στον αδελφό του. Η ατμόσφαιρα δηλητηριάστηκε όταν ο Μιχαήλ άρχισε να παρενοχλεί έντονα μια 14χρονη κοπέλα, απαιτώντας επιτακτικά σεξουαλική επαφή. Όταν η κοπέλα αρνήθηκε και οι υπόλοιποι φίλοι της ύψωσαν ανάστημα για να την προστατεύσουν, απορρίπτοντας συλλογικά τη συμπεριφορά του Μιχαήλ, εκείνος φάνηκε να υποχωρεί. Ωστόσο, η απόρριψη αυτή λειτούργησε ως φυτίλι για μια πρωτοφανή έκρηξη βίας που θα εκδηλωνόταν λίγες ώρες αργότερα, την ώρα που όλοι κοιμούνταν.
Λίγο μετά τις δύο τα ξημερώματα, ο Μιχαήλ επιτέθηκε στους κοιμώμενους φίλους του με ένα επαγγελματικό κοπίδι, χτυπώντας τους με μανία στο σκοτάδι. Τέσσερα παιδιά, η 16χρονη Πολίνα, οι 14χρονοι Ιμπεκ και Βαντίμ, και ο μόλις 13 ετών Νικολάι, έχασαν τη ζωή τους σχεδόν ακαριαία, ενώ άλλα τέσσερα παιδιά τραυματίστηκαν βαριά. Μέσα στον πανικό, δύο κορίτσια κατάφεραν να διαφύγουν, με τη μία να προσποιείται τη νεκρή πριν τρέξει στο δάσος για βοήθεια. Η άφιξη της αστυνομίας δεν οδήγησε σε παράδοση, αλλά σε μια τελευταία πράξη απόγνωσης, καθώς ο δράστης προκάλεσε έκρηξη υγραερίου, τυλίγοντας το σπίτι στις φλόγες και βρίσκοντας ο ίδιος το θάνατο μέσα στα συντρίμμια.
Το ξημέρωμα βρήκε το Μπαϊκάλσκ να θρηνεί για την απώλεια τεσσάρων αθώων ψυχών και να προσεύχεται για την ανάρρωση των τραυματιών που έδιναν μάχη στην εντατική. Οι γονείς, που πίστευαν ότι τα παιδιά τους βρίσκονταν σε ασφαλές περιβάλλον, ήρθαν αντιμέτωποι με μια αδιανόητη πραγματικότητα. Η περιοχή κηρύχθηκε σε τριήμερο πένθος, όμως καμία επίσημη ανακοίνωση δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο για μια γιορτή που έσβησε τόσο βίαια, αφήνοντας πίσω της μόνο στάχτες και την τρομακτική διαπίστωση του πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει τη χαρά από τον απόλυτο τρόμο.