Η συζήτηση για την επίδραση της βίας των μέσων ενημέρωσης και των βιντεοπαιχνιδιών στα παιδιά δεν είναι καινούργια. Οι ρίζες της ανησυχίας αυτής εντοπίζονται σε ένα από τα πιο διάσημα και αμφιλεγόμενα πειράματα στην ιστορία της ψυχολογίας: το πείραμα της κούκλας Bobo. Διεξήχθη το 1961 και το 1963 από τον Άλμπερτ Μπαντούρα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και έθεσε τις βάσεις για τη θεωρία της κοινωνικής μάθησης. Ο Μπαντούρα ήθελε να εξετάσει αν η επιθετική συμπεριφορά μπορεί να μαθευτεί μέσω της απλής παρατήρησης και μίμησης, χωρίς την ανάγκη για άμεση επιβράβευση ή τιμωρία.
Η μεθοδολογία του πειράματος περιελάμβανε παιδιά προσχολικής ηλικίας που χωρίστηκαν σε ομάδες. Σε ορισμένα παιδιά παρουσιάστηκε ένα ενήλικο μοντέλο που επιτίθετο σωματικά και λεκτικά σε μια φουσκωτή κούκλα κλόουν, γνωστή ως Bobo. Άλλα παιδιά είδαν ένα μη επιθετικό μοντέλο, ενώ μια ομάδα ελέγχου δεν είδε καθόλου μοντέλο. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: τα παιδιά που εκτέθηκαν στη βία ήταν πολύ πιο πιθανό να επιτεθούν στην κούκλα με παρόμοιο τρόπο όταν έμειναν μόνα τους σε ένα δωμάτιο με παιχνίδια. Μάλιστα, τα αγόρια έδειξαν υψηλότερα επίπεδα σωματικής επιθετικότητας, ειδικά όταν το πρότυπό τους ήταν άνδρας.
Σε μεταγενέστερες φάσεις του πειράματος, ο Μπαντούρα εξέτασε αν η βία που προβάλλεται στην τηλεόραση ή σε κινούμενα σχέδια έχει την ίδια επίδραση. Διαπίστωσε ότι ακόμα και η βιντεοσκοπημένη βία προκαλούσε επιθετική μίμηση στα παιδιά, γεγονός που τροφοδότησε τον κοινωνικό πανικό για την επίδραση του κινηματογράφου και αργότερα της τηλεόρασης. Ένα ακόμα εύρημα ήταν ότι αν το βίαιο πρότυπο τιμωρούνταν για τις πράξεις του, τα παιδιά περιόριζαν την επιθετικότητά τους, δείχνοντας ότι η παρατήρηση των συνεπειών μιας πράξης επηρεάζει την απόφαση για μίμηση.
Παρά τη σημασία του, το πείραμα δέχθηκε έντονη κριτική για ηθικούς και επιστημονικούς λόγους. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν τα παιδιά έδειχναν πραγματική επιθετικότητα ή αν απλώς πίστευαν ότι αυτή ήταν η αναμενόμενη συμπεριφορά στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Επιπλέον, υπήρξαν ενστάσεις για την ηθική της σκόπιμης έκθεσης παιδιών σε βίαια πρότυπα χωρίς τη σαφή συγκατάθεσή τους. Παρόλα αυτά, το πείραμα της κούκλας Bobo παραμένει ένας θεμέλιος λίθος της σύγχρονης ψυχολογίας, υπενθυμίζοντας τη δύναμη της παρατήρησης στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και δικαιολογώντας επιστημονικά τους περιορισμούς ηλικίας στα σύγχρονα μέσα.