Η ιστορία του πυρηνικού προγράμματος των Ηνωμένων Πολιτειών κρύβει πολλές τραγικές σελίδες, αλλά καμία δεν είναι τόσο ανατριχιαστική όσο αυτή του «Πυρήνα του Διαβόλου». Πρόκειται για μια σφαίρα πλουτωνίου βάρους 6,2 κιλών, η οποία προοριζόταν αρχικά να αποτελέσει την καρδιά της τρίτης ατομικής βόμβας που θα έπεφτε στην Ιαπωνία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, ο πυρήνας παρέμεινε στα εργαστήρια του Λος Άλαμος για πειράματα, όπου δύο μοιραία ατυχήματα του χάρισαν το δυσοίωνο όνομά του και στοίχισαν τη ζωή σε δύο χαρισματικούς φυσικούς.
Το πρώτο περιστατικό συνέβη τον Αύγουστο του 1945, όταν ο νεαρός φυσικός Χάρι Ντάγκλιαν προσπαθούσε να κατασκευάσει έναν ανακλαστήρα νετρονίων γύρω από τον πυρήνα χρησιμοποιώντας τούβλα καρβιδίου του βολφραμίου. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, ένα τούβλο έπεσε κατά λάθος πάνω στον πυρήνα, προκαλώντας την άμεση μετάβασή του σε κατάσταση υπερκρισιμότητας. Παρά την ηρωική προσπάθεια του Ντάγκλιαν να αποσυναρμολογήσει τη στοίβα των τούβλων με τα χέρια του, η δόση ακτινοβολίας που έλαβε ήταν θανατηφόρα. Πέθανε 25 ημέρες αργότερα από οξύ σύνδρομο ακτινοβολίας, αποτελώντας το πρώτο γνωστό θύμα ατυχήματος κρισιμότητας.
Μόλις εννέα μήνες μετά, τον Μάιο του 1946, ο έμπειρος αλλά ριψοκίνδυνος φυσικός Λούις Σλότιν προκάλεσε το δεύτερο ατύχημα κατά τη διάρκεια ενός πειράματος που ονομαζόταν ειρωνικά «γαργάλισμα της ουράς του δράκου». Ο Σλότιν χρησιμοποιούσε ένα απλό κατσαβίδι για να κρατά σε απόσταση δύο ημισφαίρια βηρυλλίου γύρω από τον πυρήνα. Όταν το κατσαβίδι γλίστρησε, τα ημισφαίρια έκλεισαν, ο αέρας ιονίστηκε εκπέμποντας μια απόκοσμη μπλε λάμψη και μια τεράστια έκρηξη ακτινοβολίας πλημμύρισε το δωμάτιο. Ο Σλότιν κατάφερε να σταματήσει την αντίδραση πετώντας το ημισφαίριο στο πάτωμα, σώζοντας τους συναδέλφους του, αλλά ο ίδιος δέχθηκε μια μη αναστρέψιμη δόση ακτινοβολίας και πέθανε μετά από εννέα ημέρες μαρτυρικών πόνων.
Αυτά τα τραγικά συμβάντα οδήγησαν σε ριζική αλλαγή των πρωτοκόλλων ασφαλείας, τερματίζοντας οριστικά τα χειροκίνητα πειράματα με σχάσιμα υλικά. Ο Πυρήνας του Διαβόλου, που αποδείχθηκε τόσο επικίνδυνος για τον χειρισμό του, τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε όπλο. Αντίθετα, λιώθηκε και το υλικό του ανακυκλώθηκε σε άλλους πυρήνες. Η ιστορία του παραμένει μια ζοφερή υπενθύμιση των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας και του πώς η υπερβολική αυτοπεποίθηση, ακόμη και από τους πιο ικανούς επιστήμονες, μπορεί να οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις αόρατες δυνάμεις του ατόμου.