Η ιστορία του Τιτανικού είναι παγκοσμίως γνωστή μέσα από τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ανάμεσα στα θύματα του θρυλικού ναυαγίου βρίσκονταν και τέσσερις Έλληνες. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι και οι τέσσερις κατάγονταν από το ίδιο ορεινό χωριό της Μεσσηνίας, τον Άγιο Σώστη, ο οποίος τότε αριθμούσε μόλις 300 κατοίκους. Πρόκειται για τον Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, τον Βασίλη Καταβέλο και τα αδέρφια Απόστολο και Δημήτρη Χρονόπουλο, νέους ανθρώπους που ξεκίνησαν για την Αμερική αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, σε μια εποχή που η μετανάστευση ήταν η μόνη διέξοδος από τη φτώχεια.
Ο Βασίλης Καταβέλος ήταν μια ιδιαίτερα τραγική φιγούρα, καθώς είχε μείνει ορφανός από πολύ μικρή ηλικία και είχε αναλάβει την ευθύνη των μικρότερων αδερφών του. Η απόφασή του να ταξιδέψει στην Αμερική πάρθηκε από την ανάγκη του να βρει τον αδερφό του, ο οποίος είχε φύγει νωρίτερα και οι φήμες έλεγαν ότι είχε πάρει τον "κακό δρόμο". Για να εξασφαλίσει το εισιτήριο, ο Βασίλης πούλησε τα πρόβατά του, τη μοναδική του περιουσία. Μαζί με τους άλλους τρεις συγχωριανούς του, αποφάσισαν να επιβιβαστούν στον Τιτανικό μετά από προτροπή του Παναγιώτη Λυμπερόπουλου, ο οποίος ήταν ο πιο έμπειρος, έχοντας ζήσει ξανά στην Αμερική, και τους διαβεβαίωσε ότι το πλοίο ήταν το ασφαλέστερο και το ταχύτερο στον κόσμο.
Το ταξίδι τους κατέληξε στον υγρό τάφο του Ατλαντικού στις 15 Απριλίου 1912. Από τους τέσσερις, βρέθηκαν μόνο οι σοροί του Βασίλη Καταβέλου και του Παναγιώτη Λυμπερόπουλου. Ο Καταβέλος αναγνωρίστηκε από το διαβατήριό του και μια αχτένα που είχε πάνω του, αν και λόγω της παρέλευσης του χρόνου η σορός του τελικά ξαναρίχτηκε στη θάλασσα. Ο Λυμπερόπουλος, που ήταν δεινός κολυμβητής, κατάφερε αρχικά να επιβιβαστεί σε μια βάρκα, αλλά βρέθηκε δύο μήνες αργότερα νεκρός και δεμένος με το σωσίβιο του. Οι οικογένειές τους παρέλαβαν μόνο λιγοστά προσωπικά αντικείμενα, όπως ένα ρολόι, μια ατζέντα και μερικά γράμματα, τα οποία φυλάσσονται μέχρι σήμερα ως ιερά κειμήλια.
Η θυσία των τεσσάρων αυτών ανθρώπων παραμένει ζωντανή στη μνήμη των κατοίκων του Αγίου Σώστη, όπου έχει στηθεί μνημείο προς τιμήν τους. Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι οι τρεις νεότεροι της παρέας πιθανότατα δεν είχαν δει ποτέ ξανά τη θάλασσα πριν το μοιραίο ταξίδι, καθώς το χωριό τους βρίσκεται σε υψόμετρο 1.000 μέτρων. Τα όνειρά τους για μια καλύτερη ζωή χάθηκαν στα παγωμένα νερά, αφήνοντας πίσω τους μια ιστορία που, αν και επισκιάστηκε από το παγκόσμιο μέγεθος της τραγωδίας, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής μεταναστευτικής ιστορίας.