Η ιστορία της ιατρικής είναι γεμάτη από προσπάθειες του ανθρώπου να νικήσει την αρρώστια και τον πόνο, όμως πολλές από τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν προκαλούν σήμερα τρόμο. Μία από τις αρχαιότερες χειρουργικές επεμβάσεις είναι ο τρυπανισμός, ο οποίος περιλάμβανε το άνοιγμα μιας οπής στο κρανίο του ασθενούς με τη χρήση ακονισμένων λίθων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η διαδικασία εφαρμοζόταν ήδη από τη Νεολιθική περίοδο, πριν από 8.500 χρόνια, συχνά χωρίς αναισθησία. Αν και η θεωρία λέει ότι χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία τραυμάτων στο κεφάλι ή την ανακούφιση από την πίεση στον εγκέφαλο, πιστεύεται επίσης ότι εφάρμοζαν τον τρυπανισμό για την "εκδίωξη" πονηρών πνευμάτων σε περιπτώσεις επιληψίας ή ψυχικών διαταραχών.
Μια άλλη μακάβρια πρακτική που άνθισε στην Ευρώπη κατά τον 16ο και 17ο αιώνα ήταν η λεγόμενη "ιατρική των πτωμάτων". Οι γιατροί της εποχής πίστευαν ότι διάφορα μέρη του ανθρώπινου σώματος, όπως το αίμα, το λίπος και τα οστά, διέθεταν θεραπευτικές ιδιότητες. Για παράδειγμα, η σκόνη από τριμμένα οστά κρανίου θεωρούνταν φάρμακο για τον πονοκέφαλο, ενώ η κατανάλωση αίματος από πρόσφατα εκτελεσθέντες πιστευόταν ότι χάριζε ζωτικότητα. Ακόμα πιο ακραία ήταν η χρήση αιγυπτιακών μουμιών, οι οποίες λεηλατούνταν και πωλούνταν σε μορφή σκόνης ως πανάκεια για πληγές και άλλες παθήσεις. Αυτή η μορφή ιατρικού κανιβαλισμού βασιζόταν στην πεποίθηση ότι η κατανάλωση του νεκρού σώματος μετέφερε τις δυνάμεις του στον ζωντανό οργανισμό.
Στον τομέα της παιδιατρικής, μια από τις πιο επώδυνες μεθόδους ήταν η χάραξη των ούλων στα βρέφη κατά την περίοδο της οδοντοφυΐας. Από τον 16ο αιώνα και μέχρι το τέλος του 19ου, υπήρχε η λανθασμένη πεποίθηση ότι η δυσκολία των δοντιών να διαπεράσουν τα ούλα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και τον θάνατο λόγω επιπτώσεων στο νευρικό σύστημα. Έτσι, οι χειρουργοί χρησιμοποιούσαν νυστέρια για να κόψουν τα ούλα των μωρών, συχνά χωρίς αποστείρωση και χωρίς αναισθητικό. Η πρακτική αυτή οδηγούσε συχνά σε θανατηφόρες λοιμώξεις και σηψαιμία, πολύ πριν την ανακάλυψη των αντιβιοτικών, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν συμπτώματα που σήμερα γνωρίζουμε ότι δεν σχετίζονταν καν με τα δόντια.
Τέλος, η χρήση ουσιών που σήμερα θεωρούνται επικίνδυνα ναρκωτικά, όπως η κοκαΐνη, ήταν κάποτε ευρέως διαδεδομένη στην ιατρική. Στα τέλη του 1800, η κοκαΐνη διαφημιζόταν ως θεραπεία για την κατάθλιψη και την δυσπεψία, ενώ χρησιμοποιούνταν ακόμα και ως τοπικό αναισθητικό σε επεμβάσεις στα μάτια. Υπήρχαν τονωτικά κρασιά που περιείχαν κοκαΐνη, τα οποία κατανάλωναν από καλλιτέχνες μέχρι και Πάπες για ενέργεια και ευφορία. Χρειάστηκαν χρόνια και αμέτρητες περιπτώσεις εθισμού και σωματικών βλαβών για να περιοριστεί η χρήση της και να αναγνωριστεί ως μια εξαιρετικά επιβλαβής ουσία, υπενθυμίζοντάς μας πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η ιατρική άγνοια.