Η κατανόηση της ψυχικής νόσου πέρασε από συμπληγάδες κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, μεταβαλλόμενη από την πεποίθηση περί δαιμονισμού και θεϊκής τιμωρίας στη σύγχρονη ιατρική προσέγγιση. Στο παρελθόν, οι αιτίες των ψυχικών διαταραχών χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες: τις υπερφυσικές, τις σωματογενείς και τις ψυχογενείς. Οι υπερφυσικές εξηγήσεις απέδιδαν την τρέλα σε κακά πνεύματα ή πλανητικές επιρροές, οδηγώντας σε ακραίες πρακτικές όπως ο τρυπανισμός του κρανίου. Αυτή η αρχαία χειρουργική επέμβαση, που χρονολογείται από το 6.500 π.Χ., περιλάμβανε το άνοιγμα μιας οπής στο κεφάλι του πάσχοντος για να "απελευθερωθούν" τα πνεύματα, μια μέθοδος που συχνά κατέληγε σε θάνατο λόγω μόλυνσης ή εγκεφαλικής βλάβης.
Με την έλευση του Ιπποκράτη γύρω στο 400 π.Χ., η προσέγγιση άλλαξε ριζικά. Ο πατέρας της ιατρικής απέρριψε τις πνευματικές εξηγήσεις και επιχείρησε να ταξινομήσει τις ψυχικές νόσους σε κατηγορίες όπως η μανία και η μελαγχολία. Πίστευε ότι ο εγκέφαλος είναι το κέντρο της ψυχικής υγείας και ότι η θεραπεία έπρεπε να εστιάζει στην εξισορρόπηση των τεσσάρων χυμών του σώματος. Αν και κάποιες μέθοδοι, όπως η αφαίμαξη, ήταν επώδυνες, η χρήση της μουσικής, του θεάτρου και της υγιεινής διατροφής έθεσε τις βάσεις για μια πιο ολιστική φροντίδα, η οποία ωστόσο υποχώρησε κατά τον Μεσαίωνα, όταν η θρησκευτική δεισιδαιμονία επανήλθε στο προσκήνιο.
Η εποχή του Διαφωτισμού έφερε μαζί της την ίδρυση διαβόητων ιδρυμάτων όπως το νοσοκομείο Bethlem, γνωστό και ως "Bedlam". Σε αυτά τα άσυλα, οι ασθενείς αντιμετωπίζονταν χειρότερα από ζώα, δεμένοι με αλυσίδες σε βρώμικους στάβλους και εκτεθειμένοι στα μάτια περίεργων επισκεπτών που πλήρωναν εισιτήριο για να τους χλευάσουν. Οι θεραπείες περιλάμβαναν ξυλοδαρμούς, παγωμένα λουτρά και τη χρήση καθαρτικών για την αποβολή του "κακού". Χρειάστηκαν πρωτοπόροι όπως ο Vincenzo Chiarugi και ο William Tuke για να εισαγάγουν την έννοια της ανθρωπιστικής μεταχείρισης, αφαιρώντας τις αλυσίδες και εστιάζοντας στην αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια των ασθενών.
Ο 20ός αιώνας είδε την ανάπτυξη ακόμα πιο ακραίων σωματικών επεμβάσεων πριν την εμφάνιση των φαρμάκων. Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία, τα ινσουλινοθεραπευτικά κώματα και η περιβόητη λοβοτομή χρησιμοποιήθηκαν ευρέως. Η λοβοτομή, ειδικότερα, περιλάμβανε την καταστροφή τμημάτων του μετωπιαίου λοβού μέσω της κόγχης του ματιού με τη χρήση ενός εργαλείου που έμοιαζε με παγοκόφτη. Μόνο με την ανακάλυψη των αντιψυχωσικών φαρμάκων και την άνοδο της ψυχοθεραπείας άρχισαν να κλείνουν τα μεγάλα άσυλα. Σήμερα, αν και έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση προς τον σεβασμό των ασθενών, η καταπολέμηση του κοινωνικού στίγματος παραμένει η τελευταία μεγάλη πρόκληση για μια δίκαιη κοινωνία.