Ήταν 23 Σεπτεμβρίου 1998 όταν η Ελλάδα «πάγωσε» μπροστά στις τηλεοράσεις της, παρακολουθώντας μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της εγχώριας ενημέρωσης και αστυνομικής ιστορίας. Η υπόθεση του Ρουμάνου κακοποιού Σορίν Ματέι δεν ήταν απλώς μια ομηρία, αλλά μια πρωτόγνωρη, ζωντανή μετάδοση που διήρκεσε τέσσερις ώρες, μετατρέποντας ένα διαμέρισμα στην οδό Νιόβης σε τηλεοπτικό στούντιο και, τελικά, σε τόπο θυσίας.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Ματέι, ο επονομαζόμενος «Πεταλούδας» λόγω των συχνών αποδράσεών του, εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειας Γκινάκη στα Κάτω Πατήσια, κρατώντας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Σε μια κίνηση που σόκαρε την κοινή γνώμη, ο κακοποιός τηλεφώνησε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Ο τότε κεντρικός παρουσιαστής Νίκος Ευαγγελάτος ξεκίνησε μια ζωντανή διαπραγμάτευση στον αέρα, με τον Ματέι να μιλά υπό την επήρεια ηρωίνης, να ζητά λύτρα και να απειλεί να ανατινάξει τους ομήρους.
Η αστυνομία, στερούμενη τότε ειδικής ομάδας διαχείρισης κρίσεων, επέτρεψε στα ΜΜΕ να αναλάβουν ρόλο διαμεσολαβητή, θεωρώντας αρχικά πως η συνομιλία με τον δημοσιογράφο ηρεμούσε τον δράστη. Η κατάσταση όμως κλιμακώθηκε επικίνδυνα όταν ο Ματέι υποψιάστηκε πως οι αρχές προσπαθούσαν να τον ναρκώσουν με υπνωτικά χάπια αντί για τις αμφεταμίνες που ζητούσε. Το «ρεσιτάλ» ερασιτεχνισμού της ΕΛ.ΑΣ. κορυφώθηκε με την ακλόνητη πεποίθηση του τότε αρχηγού της πως η χειροβομβίδα ήταν ψεύτικη – μια πληροφορία που βασίστηκε στα λόγια μιας τοξικοεξαρτημένης φίλης του δράστη.
Η αιματηρή κατάληξη γράφτηκε ζωντανά, καθώς οι τηλεθεατές άκουγαν από το ανοιχτό τηλέφωνο τις κραυγές της 25χρονης Αμαλίας Γκινάκη και τον ήχο της μοιραίας έκρηξης κατά την αστυνομική έφοδο. Η άτυχη κοπέλα, που ήταν δεμένη με τον Ματέι, τραυματίστηκε βαρύτατα και άφησε την τελευταία της πνοή 17 ημέρες αργότερα. Από την έκρηξη τραυματίστηκαν επίσης ο αρχηγός της αστυνομίας και ο οδηγός του, ο οποίος έχασε το πόδι του.
Ο ίδιος ο Σορίν Ματέι, αν και τραυματίστηκε ελαφρά, πέθανε μυστηριωδώς τρεις ημέρες μετά στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν ο πνιγμός από εισρόφηση, ωστόσο οι καταθέσεις για τις «δόσεις ελέφαντα» κατασταλτικών φαρμάκων που του χορηγήθηκαν προκάλεσαν πλήθος ερωτηματικών. Παρά το μέγεθος της καταστροφής και τις ολέθριες αποφάσεις, η δικαιοσύνη χρόνια μετά αθώωσε τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. σε δεύτερο βαθμό, ενώ το μοναδικό ουσιαστικό πρόστιμο επιβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό από το ΕΣΡ.
Η υπόθεση της οδού Νιόβης άλλαξε για πάντα τον τρόπο που η αστυνομία διαχειρίζεται τις ομηρίες, οδηγώντας στη δημιουργία ειδικών σωμάτων διαπραγματευτών. Παραμένει όμως μια χαραγμένη πληγή στη μνήμη της ελληνικής κοινωνίας, ως ένα σκληρό μάθημα για τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και τις συνέπειες της κρατικής προχειρότητας.