Η άνοδος του Ιωσήφ Στάλιν στην εξουσία μετά τον θάνατο του Λένιν το 1924 σηματοδότησε μια από τις πιο αιματηρές περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας. Αν και ο Στάλιν είχε ως στόχο να μετατρέψει τη Σοβιετική Ένωση σε μια παγκόσμια υπερδύναμη μέσω της ταχείας εκβιομηχάνισης και της βίαιης κολεκτιβοποίησης της γεωργίας, τα σχέδιά του οδήγησαν σε καταστροφικό λιμό, προκαλώντας τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτή η αποτυχία κλόνισε την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, οδηγώντας τον σε μια παρανοϊκή προσπάθεια να εξαλείψει κάθε πιθανή αντιπολίτευση, πραγματική ή φανταστική, μέσω αυτού που έμεινε γνωστό ως η Μεγάλη Εκκαθάριση.
Η περίοδος των εκκαθαρίσεων κορυφώθηκε τη δεκαετία του 1930 με τις περιβόητες "Δίκες της Μόσχας", οι οποίες ήταν στην πραγματικότητα στημένα σόου με σκοπό τον εκφοβισμό του πληθυσμού. Υψηλόβαθμα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, όπως ο Ζινόβιεφ και ο Κάμενεφ, εξαναγκάστηκαν μετά από φρικτά βασανιστήρια να ομολογήσουν εγκλήματα που δεν διέπραξαν ποτέ. Αυτές οι δημόσιες ομολογίες έδωσαν στον Στάλιν το πρόσχημα να εκτελέσει την παλιά φρουρά των επαναστατών, εδραιώνοντας την απόλυτη εξουσία του και αντικαθιστώντας τους με άτομα τυφλά πιστά στον ίδιο.
Η τρομοκρατία δεν περιορίστηκε μόνο στους πολιτικούς κύκλους αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη σοβιετική κοινωνία. Η μυστική αστυνομία, η NKVD, έλαβε εντολές να συλλαμβάνει και να εκτελεί χιλιάδες πολίτες με την κατηγορία του κατασκόπου ή του "εχθρού του λαού". Οι εκκαθαρίσεις στόχευσαν επίσης εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Πολωνοί, καθώς και τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Η εξόντωση έμπειρων στρατηγών και αξιωματικών αποδυνάμωσε τόσο πολύ τον Κόκκινο Στρατό, που ο Αδόλφος Χίτλερ θεώρησε τη Σοβιετική Ένωση εύκολο στόχο, μια απόφαση που καθόρισε την πορεία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Το τέλος της Μεγάλης Εκκαθάρισης ήρθε το 1938, όταν ο Στάλιν αποφάσισε να κλείσει αυτό το κεφάλαιο εκτελώντας ακόμη και τους ίδιους τους ανθρώπους που είχαν οργανώσει τις εκκαθαρίσεις, όπως τον αρχηγό της NKVD, Νικολάι Γιεζόφ. Υπολογίζεται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες έχασαν τη ζωή τους, ενώ αμέτρητοι άλλοι στάλθηκαν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας Γκουλάγκ. Η κληρονομιά αυτής της περιόδου παραμένει μια ζοφερή υπενθύμιση του πώς ο φόβος και η απόλυτη εξουσία μπορούν να οδηγήσουν στην κατάρρευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην εξόντωση ενός ολόκληρου λαού προς χάριν ενός δικτάτορα.