Όταν μελετάμε την ιστορία του ναζισμού, η πρώτη μας σκέψη πηγαίνει δικαίως στα αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τη βιομηχανοποιημένη εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων. Ωστόσο, πίσω από την εικόνα των αυστηρών στρατιωτικών παρελάσεων και της ψυχρής γραφειοκρατίας του θανάτου, κρυβόταν μια ιδεολογία γεμάτη από παράδοξες πεποιθήσεις, εσωτερισμό και μια σχεδόν σουρεαλιστική εμμονή με τον μυστικισμό. Αυτές οι πτυχές δεν ήταν απλές εκκεντρικότητες των ηγετών του Τρίτου Ράιχ, αλλά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν τη βία και να χτίσουν μια κοσμική μυθολογία γύρω από την υποτιθέμενη ανωτερότητα της άριας φυλής.
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της «παραξενιάς» ήταν η προσπάθεια του Αδόλφου Χίτλερ να φιλοτεχνήσει την εικόνα του ως μεσσιανικού ηγέτη, καταστέλλοντας φωτογραφίες από το παρελθόν του που τον έδειχναν σε λιγότερο επιβλητικές στιγμές, όπως οι περίφημες λήψεις με τις παραδοσιακές βαυαρικές δερμάτινες βερμούδες. Παράλληλα, ενώ το καθεστώς προωθούσε το πρότυπο της υγιεινής ζωής και της καθαρότητας, ο ίδιος ο Χίτλερ βρισκόταν υπό την επήρεια ενός κοκτέιλ ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών που του χορηγούσε ο αμφιλεγόμενος προσωπικός του γιατρός, Τέοντορ Μορέλ. Αυτή η εξάρτηση από ουσίες ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη προπαγάνδα περί ενός «καθαρού» ηγέτη που απείχε από το κάπνισμα και το αλκοόλ.
Ο Χάινριχ Χίμλερ, ο επικεφαλής των SS, προχώρησε ακόμα παραπέρα, οραματιζόμενος το σώμα του ως ένα πνευματικό ιπποτικό τάγμα. Υπό την καθοδήγησή του, το κάστρο Βέβελσμπουργκ μετατράπηκε σε τελετουργικό κέντρο, ενώ χρηματοδοτήθηκαν δαπανηρές αποστολές σε μέρη όπως το Θιβέτ για την ανακάλυψη των ριζών της άριας φυλής, η οποία συνδεόταν με μύθους όπως αυτός της Χαμένης Ατλαντίδας. Αυτές οι θεωρίες, όσο φανταστικές κι αν ακούγονται σήμερα, χρησίμευαν ως το «επιστημονικό» υπόβαθρο για τη γενοκτονία των Σλάβων και των Εβραίων στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς οι Ναζί προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι απλώς ανακτούσαν εδάφη που τους ανήκαν ιστορικά και πνευματικά.
Ίσως η πιο ακραία εκδήλωση της ναζιστικής παράνοιας ήταν η υιοθέτηση της «Θεωρίας του Παγκόσμιου Πάγου», μιας ψευδοεπιστημονικής αντίληψης που υποστήριζε ότι ο πάγος είναι η θεμελιώδης ουσία του σύμπαντος. Η θεωρία αυτή προωθήθηκε ως μια «άρια» επιστήμη σε αντιδιαστολή με τη «εβραϊκή» επιστήμη του Αϊνστάιν. Οι Ναζί, παγιδευμένοι σε μια αφήγηση όπου ήταν ταυτόχρονα οι απόλυτοι κυρίαρχοι και τα θύματα μιας παγκόσμιας συνωμοσίας, χρησιμοποίησαν αυτό το μείγμα μυστικισμού και ψευδοεπιστήμης για να δικαιολογήσουν κάθε φρικαλεότητα ως πράξη αυτοάμυνας και θεϊκά ορισμένης αναγκαιότητας, οδηγώντας τον κόσμο στην καταστροφή.