Πριν ο Νικόλας Άσιμος γίνει το σύμβολο της αντισυμβατικότητας στην Ελλάδα, υπήρχε ένας άλλος άνθρωπος που εισήγαγε το πνεύμα της ελευθερίας και του υπαρξισμού στη μεταπολεμική κοινωνία. Ο Σίμος Τσαπνίδης, γνωστός ως "Σίμος ο υπαρξιστής", γεννημένος το 1919 στον Πόντο, ήταν ένας αγράμματος τσαγκάρης που κατάφερε να ταρακουνήσει τα θεμέλια της συντηρητικής Ελλάδας της δεκαετίας του 1950. Με έδρα του ένα ετοιμόρροπο παράπηγμα στην οδό Σαρρή στου Ψυρρή, το οποίο ονομάστηκε "Ιπτάμενη Παράγκα", ο Σίμος δημιούργησε ένα κίνημα που ανάγκασε την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και τον Τύπο να ασχολούνται μαζί του επί καθημερινής βάσης.
Η Ιπτάμενη Παράγκα δεν ήταν απλώς ένας χώρος διαμονής, αλλά το επίκεντρο των πρώτων υπαρξιστικών πάρτι στην Αθήνα. Για να εισέλθει κανείς, έπρεπε να αναρριχηθεί σε μια σχεδόν κατακόρυφη σκάλα και να περάσει από μια καταπακτή, καταλήγοντας σε έναν χώρο γεμάτο ραπτομηχανές, μοτέρ, φωτογραφίες και συνθήματα γραμμένα με κιμωλία, όπως το περίφημο "αν απελπιστείς, μην απελπίζεσαι". Ο Σίμος κατάφερε μάλιστα να ιδρύσει επίσημο σύλλογο, τον "Εθνικό Σύλλογο Ελλήνων Υπαρξιστών ο Διογένης" το 1953, αν και σύντομα οι αρχές τον ανάγκασαν να αφαιρέσει τον όρο "εθνικός" και ξεκίνησαν μια σειρά από δικαστικές διώξεις εναντίον του.
Το κίνημα των υπαρξιστών κορυφώθηκε με ένα θρυλικό πάρτι φιλανθρωπικού χαρακτήρα στη Νέα Φιλαδέλφεια για τους σεισμοπαθείς του Ιονίου, το οποίο στήριξαν μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Βασίλης Λογοθετίδης. Ωστόσο, η συντηρητική κοινωνία της εποχής δεν άργησε να αντιδράσει δυναμικά. Το 1954, η Ασφάλεια έκανε έφοδο στην παράγκα, συλλαμβάνοντας τον Σίμο και τους θαμώνες του με την κατηγορία της "διδασκαλίας του ελεύθερου έρωτα", βασισμένη σε ένα ποίημα που βρέθηκε στον χώρο. Το 1955, το δικαστήριο διέταξε το οριστικό κλείσιμο της παράγκας, θεωρώντας τη λειτουργία του συλλόγου ανήθικη και αντίθετη προς τη δημόσια τάξη.
Μετά το κλείσιμο του στεκιού του, ο Σίμος έφυγε στο εξωτερικό για 20 χρόνια, όπου συνέχισε την περιπλάνησή του και τον αντιδικτατορικό αγώνα, πριν επιστρέψει τελικά στην Ελλάδα το 1976. Η επιρροή του ήταν τόσο μεγάλη που το όνομά του έγινε λαϊκό τραγούδι από τη Σωτηρία Μπέλλου ("Υπαρξιστής θα γίνω"), ενώ η ζωή του ενέπνευσε ακόμα και τον κινηματογράφο. Ο Σίμος ο υπαρξιστής πέθανε το 1999, αφήνοντας πίσω του την ιστορία ενός ανθρώπου που τόλμησε να ζήσει με απόλυτη ελευθερία σε μια εποχή που η ατομική έκφραση θεωρούνταν κίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο.