Η δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού την 1η Φεβρουαρίου 2022 στη Θεσσαλονίκη παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές και οδυνηρές στιγμές στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και της κοινωνίας. Η άγρια επίθεση που δέχτηκε ο νεαρός φοιτητής από μια ομάδα χούλιγκαν στην περιοχή του Χαριλάου, με μοναδική αιτία την οπαδική του ταυτότητα, δεν ήταν απλώς ένα εγκληματικό περιστατικό, αλλά μια βίαιη υπενθύμιση της τοξικότητας που μπορεί να γεννήσει ο φανατισμός. Ο Άλκης έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς που ζητά το αυτονόητο: να μπορεί ένας νέος να κυκλοφορεί ελεύθερος στην πόλη του χωρίς να φοβάται για τη ζωή του λόγω της ομάδας που υποστηρίζει.
Η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης αποκάλυψε το μέγεθος της σκληρότητας και της οργάνωσης πίσω από το φονικό χτύπημα. Οι δώδεκα κατηγορούμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με βαρύτατες κατηγορίες, καθώς οι αρχές και η δικαιοσύνη κινήθηκαν με στόχο την παραδειγματική τιμωρία των υπαιτίων. Η απόφαση του δικαστηρίου, που επέβαλε ισόβιες καθείρξεις σε επτά από τους εμπλεκόμενους και πολυετείς ποινές στους υπόλοιπους, λειτούργησε ως μια μορφή δικαίωσης για την οικογένεια του Άλκη, στέλνοντας παράλληλα ένα σαφές μήνυμα μηδενικής ανοχής απέναντι στην οπαδική βία. Ωστόσο, η νομική δικαίωση είναι μόνο το ένα σκέλος μιας μακράς πορείας προς την αλλαγή της οπαδικής κουλτούρας στη χώρα μας.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δολοφονία, η μνήμη του Άλκη διατηρείται ζωντανή μέσα από πλήθος εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Η δημιουργία της "Δομής 1ης Φεβρουαρίου 2022" αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια για την καταπολέμηση της βίας και την προώθηση του υγιούς φίλαθλου πνεύματος. Κάθε χρόνο, στο σημείο της επίθεσης, 19 κεριά ανάβουν στη μνήμη του, ενώ τραγούδια όπως το "Μη με χτυπάτε άλλο" – τα τελευταία λόγια του Άλκη – ηχούν ως μια διαρκής έκκληση για ανθρωπιά και σεβασμό. Οι γονείς του, με την αξιοπρεπή και ενωτική τους στάση, έχουν μετατρέψει τον αβάσταχτο πόνο τους σε μια φωνή ελπίδας, καλώντας όλους τους φιλάθλους να αφήσουν πίσω τους το μίσος.
Το δίδαγμα από τη θυσία του Άλκη Καμπανού είναι ότι η βία στα γήπεδα και στους δρόμους δεν είναι πρόβλημα μόνο του αθλητισμού, αλλά βαθιά κοινωνικό. Η ανάγκη για αλλαγή στην εκπαίδευση, στη νοοτροπία των συλλόγων και στην αντιμετώπιση του χουλιγκανισμού είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Ο Άλκης δεν θα γυρίσει πίσω, αλλά η κληρονομιά του μπορεί να γίνει η αφορμή για να μην υπάρξει ποτέ ξανά άλλο θύμα τυφλού οπαδικού μίσους. Είναι χρέος όλων μας να διασφαλίσουμε ότι το "Ποτέ Ξανά" δεν θα είναι απλώς ένα σύνθημα, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα για κάθε νέο άνθρωπο.