Η δουλεία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε έναν θεσμοθετημένο και κεντρικό πυλώνα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής για αιώνες. Η διαδικασία ξεκικούσε συνήθως με βίαιες επιδρομές σε χωριά της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, όπου οι αιχμάλωτοι μεταφέρονταν στις μεγάλες αγορές σκλάβων, όπως το Εσίρ Χαν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, οι άνθρωποι ταξινομούνταν βάσει ηλικίας, φύλου και δεξιοτήτων, ενώ η κυβέρνηση επέβλεπε τη διαδικασία και εισέπραττε φόρους. Οι λευκοί σκλάβοι θεωρούνταν ιδιαίτερα πολύτιμοι και προορίζονταν είτε για τη στελέχωση του στρατού είτε για οικιακές εργασίες στα αρχοντικά των πλουσίων Οθωμανών.
Για τους άνδρες που κατέληγαν στο στρατιωτικό σώμα, η ζωή ήταν μια συνεχής δοκιμασία επιβίωσης. Αν και οι επίλεκτοι Γενίτσαροι αποτελούσαν την πιο γνωστή μονάδα σκλάβων-στρατιωτών, οι περισσότεροι αιχμάλωτοι κατέληγαν σε βοηθητικές θέσεις, υφιστάμενοι σκληρή εκπαίδευση και εξαντλητική εργασία. Συμμετείχαν σε εκστρατείες όπου συχνά αναλάμβαναν τις πιο επικίνδυνες και βαριές εργασίες, όπως η κοπηλασία σε πολεμικές βάρκες ή η μεταφορά προμηθειών. Παρά την τιμή που η αυτοκρατορία προσπαθούσε να προσδώσει στη στρατιωτική θητεία, οι σκλάβοι αυτοί παρέμεναν αναλώσιμοι, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τον κίνδυνο του θανάτου στο πεδίο της μάχης ή από την εξάντληση, ενώ η πειθαρχία επιβαλλόταν με το μαστίγιο.
Οι γυναίκες σκλάβες ακολουθούσαν μια διαφορετική αλλά εξίσου περιοριστική μοίρα μέσα στα οθωμανικά νοικοκυριά. Στα πλούσια σπίτια υπήρχε μια αυστηρή ιεραρχία, με τις νεότερες υπηρέτριες να αναλαμβάνουν τον καθαρισμό και τη φροντίδα του αφέντη, κάτω από το άγρυπνο και συχνά σκληρό βλέμμα της κυρίας του σπιτιού. Ο οθωμανικός νόμος επέτρεπε στους άνδρες να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με τις σκλάβες τους, γεγονός που δημιουργούσε ένα περιβάλλον γεμάτο ανταγωνισμό και κινδύνους. Μια παλακίδα μπορούσε να κερδίσει την ελευθερία της μόνο αν γεννούσε παιδί στον αφέντη της και μετά τον θάνατό του, ενώ οι υπόλοιπες παρέμεναν παγιδευμένες σε έναν κόσμο περιορισμένο στους εσωτερικούς χώρους της έπαυλης.
Η θρησκεία έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της ημέρας, με τις πέντε καθημερινές προσευχές να αποτελούν τα μοναδικά σταθερά σημεία αναφοράς. Αν και η μεταστροφή στο Ισλάμ δεν ήταν υποχρεωτική, συχνά προσέφερε στους σκλάβους τη δυνατότητα για μια κάπως καλύτερη μεταχείριση ή ανώτερη θέση στην ιεραρχία, χωρίς όμως να εγγυάται την ελευθερία τους. Η διαφυγή από την αχανή Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σχεδόν αδύνατη, καθώς οι δραπέτες κινδύνευαν να συλληφθούν και να πουληθούν ξανά σε ακόμη χειρότερες συνθήκες. Έτσι, εκατομμύρια άνθρωποι έζησαν και πέθαναν μέσα σε αυτό το σύστημα, αποτελώντας ταυτόχρονα τα θύματα και τους μοχλούς λειτουργίας μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας.