Ο θάνατος αποτελεί το απόλυτο μυστήριο, αλλά η επιστήμη έχει καταφέρει να αναλύσει τις φυσιολογικές και βιολογικές διεργασίες που συνοδεύουν μερικούς από τους πιο φρικτούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να επέλθει το τέλος. Αν και πολλοί φοβούνται το ακραίο κρύο, η υποθερμία θεωρείται σχετικά ήπια σε σύγκριση με άλλες μεθόδους. Καθώς η θερμοκρασία του σώματος πέφτει, το άτομο βιώνει αρχικά τρέμουλο και σύγχυση, αλλά στα τελικά στάδια εμφανίζεται μια παράξενη αίσθηση ζεστασιάς και εφορίας. Αυτό το φαινόμενο συχνά οδηγεί στο λεγόμενο "παραδοξολογικό γδύσιμο", όπου τα θύματα βγάζουν τα ρούχα τους λίγο πριν ξεψυχήσουν, πιστεύοντας λανθασμένα ότι καίγονται.
Αντίθετα, ο θάνατος από φωτιά ή πνιγμό περιγράφεται ως μια εμπειρία καθαρού μαρτυρίου. Στην περίπτωση της φωτιάς, το σώμα "μαγειρεύεται" από έξω προς τα μέσα, προκαλώντας αφόρητο πόνο μέχρι να καταστραφούν οι νευρικές απολήξεις. Ο πνιγμός, από την άλλη, είναι μια ανατριχιαστικά σιωπηλή διαδικασία. Το θύμα βιώνει έντονο πανικό και ασφιξία για αρκετά λεπτά, καθώς το σώμα προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει οξυγόνο, οδηγώντας τελικά σε εισρόφηση νερού που διαποτίζει τους πνεύμονες. Ακόμη πιο εφιαλτική είναι η ζωντανή ταφή, όπου ο θάνατος μπορεί να επέλθει αργά σε διάστημα έως και πεντέμισι ωρών, καθώς το οξυγόνο μέσα στο φέρετρο εξαντλείται και αντικαθίσταται από διοξείδιο του άνθρακα, προκαλώντας υπνηλία και τελικά απώλεια αισθήσεων μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Η επιστήμη κατατάσσει επίσης τον θάνατο από ακτινοβολία και την πείνα στις πιο οδυνηρές εμπειρίες. Η έκθεση σε υψηλές δόσεις ιονίζουσας ακτινοβολίας καταστρέφει το DNA και την ικανότητα του σώματος να αναπλάθει κύτταρα, οδηγώντας σε πολυοργανική ανεπάρκεια και αργή αποσύνθεση του ιστού, όπως συνέβη στην εμβληματική περίπτωση του Χισάσι Ούτσι. Η πείνα, από την άλλη πλευρά, είναι ένας αργός μαρασμός που διαρκεί περίπου τρεις εβδομάδες, κατά τις οποίες το σώμα καταναλώνει τις δικές του μυϊκές μάζες και το λίπος για να επιβιώσει, προκαλώντας σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και σωματική κατάρρευση.
Ωστόσο, ο "βασιλιάς των τρόμων" σύμφωνα με τους ειδικούς είναι η παρατεταμένη ασθένεια σε νοσοκομειακό περιβάλλον, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη νόσο Αλτσχάιμερ. Αυτός ο τρόπος θανάτου θεωρείται ο χειρότερος επειδή συνδυάζει τη σταδιακή απώλεια του εαυτού, της μνήμης και του ελέγχου με τη σωματική εξασθένηση. Ο εγκέφαλος κυριολεκτικά συρρικνώνεται και ο ασθενής καταλήγει ένα "ψυχολογικό φάντασμα", ανίκανος να επικοινωνήσει ή να φροντίσει τον εαυτό του. Στο τελικό στάδιο, η πιο συχνή αιτία θανάτου είναι η εισρόφηση πνευμονίας, μια κατάσταση που κάνει τον ασθενή να νιώθει ότι πνίγεται ενώ βρίσκεται στο κρεβάτι του, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο πόνου που μπορεί να διαρκέσει χρόνια.