Η άφιξη στο Άουσβιτς σήμανε την αρχή ενός εφιάλτη που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη φαντασία. Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν στοιβαγμένοι σε βαγόνια για ζώα, χωρίς νερό ή τροφή για μέρες, και με το που άνοιγαν οι πόρτες, έρχονταν αντιμέτωποι με ένοπλους φρουρούς, άγρια σκυλιά και την απόλυτη βία. Η πρώτη διαδικασία ήταν η επιλογή, όπου οι οικογένειες χωρίζονταν βίαια. Όσοι κρίνονταν μη παραγωγικοί, όπως ηλικιωμένοι, παιδιά, άτομα με αναπηρίες ή έγκυες γυναίκες, οδηγούνταν αμέσως στους θαλάμους αερίων. Εκεί, με τη χρήση του δηλητηριώδους αερίου Zyklon B, χιλιάδες άνθρωποι δολοφονούνταν μέσα σε λίγα λεπτά, σε μια βιομηχανικής κλίμακας γενοκτονία.
Για εκείνους που επιβίωναν της πρώτης επιλογής, η διαδικασία επεξεργασίας ήταν μια προσπάθεια εκμηδένισης της προσωπικότητάς τους. Τους αφαιρούσαν τα ρούχα και τα υπάρχοντά τους, τους ξύριζαν το κεφάλι και τους έκαναν τατουάζ με έναν αριθμό αναγνώρισης στο μπράτσο. Η ιεραρχία στο στρατόπεδο καθοριζόταν από χρωματιστά τρίγωνα στη στολή τους, υποδηλώνοντας την κατηγορία στην οποία ανήκαν, με τους Εβραίους και τους ομοφυλόφιλους να βρίσκονται στη χαμηλότερη βαθμίδα. Η καθημερινότητα ξεκινούσε στις 4:00 το πρωί με το σφύριγμα των φρουρών. Το πρωινό αποτελούνταν μόνο από ένα υποκατάστατο καφέ, ενώ ακολουθούσε η πολύωρη καταμέτρηση στο κρύο, όπου όσοι δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι κινδύνευαν με άμεση θανάτωση.
Η εργασία ήταν εξαντλητική και συχνά οδηγούσε στον θάνατο από την κόπωση και τον υποσιτισμό. Οι κρατούμενοι εργάζονταν έως και έντεκα ώρες την ημέρα σε έργα υποδομής, ορυχεία ή εργοστάσια ιδιωτικών εταιρειών που εκμεταλλεύονταν τη φθηνή εργασία των φυλακισμένων. Το μεσημεριανό γεύμα ήταν ένας υδαρής ζωμός από σάπια λαχανικά, που δεν παρείχε καμία ουσιαστική θρέψη. Η επιβίωση βασιζόταν στην ικανότητα των κρατουμένων να βρίσκουν επιπλέον προμήθειες, να ανταλλάσσουν αντικείμενα ή να δημιουργούν συμμαχίες με άλλους φυλακισμένους που εργάζονταν σε καίρια πόστα, όπως η κουζίνα ή η διαλογή των υπαρχόντων των νεοαφιχθέντων.
Οι συνθήκες υγιεινής ήταν άθλιες, με τους στρατώνες να μαστίζονται από την υγρασία και τις ασθένειες. Οι τιμωρίες για οποιαδήποτε παράβαση, όσο μικρή κι αν ήταν, ήταν απάνθρωπες και συχνά αυθαίρετες. Περιλάμβαναν μαστιγώσεις, δημόσιους απαγχονισμούς, βασανιστήρια όπως το Strappado που προκαλούσε μόνιμες βλάβες στο σώμα, ή εγκλεισμό σε κελιά όπου οι κρατούμενοι έπρεπε να στέκονται όρθιοι όλη τη νύχτα. Σήμερα, το Άουσβιτς παραμένει ένα θλιβερό μνημείο της ανθρώπινης σκληρότητας αλλά και της ανθεκτικότητας, υπενθυμίζοντας στον κόσμο τα εγκλήματα των Ναζί και την ανάγκη να μην ξεχαστούν ποτέ οι εκατομμύρια ζωές που χάθηκαν.