Το Τουρκμενιστάν, μια χώρα της Κεντρικής Ασίας με πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου, παραμένει ένα από τα πιο κλειστά και αινιγματικά κράτη του κόσμου. Η διεθνής εικόνα του συχνά διαμορφώνεται από τις εκκεντρικές εμφανίσεις των ηγετών του, όπως τα βίντεο κλιπ του πρώην προέδρου Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ, ο οποίος εμφανιζόταν να τραγουδά ραπ με τον εγγονό του ή να επιδεικνύει τις αθλητικές του ικανότητες. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη «σουρεαλιστική» βιτρίνα κρύβεται ένα από τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα του πλανήτη, που ασκεί απόλυτο έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής των πολιτών του.
Η ιστορία της σύγχρονης δικτατορίας ξεκίνησε με τον Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ, ο οποίος μετά την ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση αυτοανακηρύχθηκε «Τουρκμενμπάσι» (πατέρας όλων των Τουρκμένων). Ο Νιγιαζόφ δημιούργησε μια ακραία προσωπολατρεία, μετονομάζοντας μήνες του χρόνου, πόλεις, ακόμα και το ψωμί προς τιμήν του ίδιου και της μητέρας του. Επέβαλε παράλογους νόμους, όπως η απαγόρευση του μακιγιάζ, της όπερας και του τσίρκου, ενώ έκλεισε νοσοκομεία και βιβλιοθήκες εκτός της πρωτεύουσας, αναγκάζοντας τους πολίτες να ταξιδεύουν τεράστιες αποστάσεις για βασικές ανάγκες.
Η διαδοχή από τον Μπερντιμουχαμέντοφ το 2006 δεν έφερε τον εκδημοκρατισμό, αλλά μια νέα μορφή μεγαλομανίας. Η πρωτεύουσα Ασγκαμπάτ μεταμορφώθηκε σε μια πόλη από λευκό μάρμαρο, κατέχοντας παγκόσμια ρεκόρ για την αρχιτεκτονική της, την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός αντιμετώπιζε σοβαρές ελλείψεις σε βασικά αγαθά. Παρά τα τεράστια έσοδα από το φυσικό αέριο, η οικονομική εξαθλίωση είναι ορατή, με μεγάλες ουρές για ψωμί και είδη πρώτης ανάγκης, ενώ η ανεργία καλπάζει παρά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.
Σήμερα, η εξουσία φαίνεται να παραμένει οικογενειακή υπόθεση, καθώς ο γιος του Μπερντιμουχαμέντοφ, Σερντάρ, ανέλαβε την προεδρία το 2022. Παρά την αλλαγή προσώπου, το καθεστώς διατηρεί τη σκληρή του στάση, με πλήρη έλεγχο του διαδικτύου, απαγόρευση των δορυφορικών πιάτων και αυστηρή καταστολή κάθε μορφής διαφωνίας. Η στρατηγική της χώρας να παραμένει «ουδέτερη» διεθνώς της επιτρέπει να αποφεύγει τον έλεγχο από το εξωτερικό, διατηρώντας το Τουρκμενιστάν ως ένα απομονωμένο φρούριο όπου η εκκεντρικότητα της ηγεσίας χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.