Η Δημοκρατία της Τιβά, που βρίσκεται στη νότια Σιβηρία στα σύνορα με τη Μογγολία, αποτελεί ένα από τα πιο αινιγματικά και ταυτόχρονα σκληρά μέρη του πλανήτη. Παρά το γεγονός ότι η πρωτεύουσά της, το Κιζίλ, διεκδικεί τον τίτλο του γεωγραφικού κέντρου της Ασίας, η περιοχή παραμένει κοινωνικά και οικονομικά αποκομμένη από την υπόλοιπη Ρωσία. Η γεωγραφική της απομόνωση είναι παροιμιώδης, καθώς περιβάλλεται από βουνά και στερείται βασικών υποδομών, όπως σιδηροδρομικό δίκτυο, γεγονός που καθιστά τη μεταφορά αγαθών και την κίνηση των ανθρώπων εξαιρετικά δύσκολη και δαπανηρή.
Η φτώχεια στην Τιβά είναι η χειρότερη σε ολόκληρη τη Ρωσική Ομοσπονδία, με περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της επιβίωσης. Αυτή η οικονομική εξαθλίωση έχει οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο χρεών, όπου οι κάτοικοι αναγκάζονται να παίρνουν μικροδάνεια με εξοντωτικά επιτόκια ακόμη και για να καλύψουν βασικές ανάγκες, όπως τρόφιμα ή θέρμανση. Η έλλειψη βιομηχανικής ανάπτυξης και επενδύσεων από την κεντρική κυβέρνηση της Μόσχας έχει αφήσει την περιοχή να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην εξόρυξη άνθρακα, η οποία όμως παραμένει υποτονική λόγω του τεράστιου κόστους μεταφοράς.
Η κοινωνική κατάσταση επιδεινώνεται από τα τρομακτικά ποσοστά εγκληματικότητας και αλκοολισμού. Η Τιβά κατέχει τη θλιβερή πρωτιά σε ανθρωποκτονίες στη Ρωσία, με νούμερα που συγκρίνονται με τις πιο επικίνδυνες περιοχές του Μεξικού. Ο συνδυασμός της απελπισίας, της ευρείας κατανάλωσης αλκοόλ και της τοπικής παράδοσης που θέλει τους άνδρες να φέρουν πάντα μαζί τους μαχαίρι, δημιουργεί ένα εκρηκτικό περιβάλλον. Η διαφθορά της αστυνομίας και η ανεπαρκής αστυνόμευση αφήνουν πολλά εγκλήματα ατιμώρητα, ενισχύοντας το αίσθημα της αναρχίας και του φόβου στην καθημερινότητα των πολιτών.
Τα τελευταία χρόνια, η Τιβά έχει βρεθεί ξανά στο προσκήνιο λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Η περιοχή καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό στρατιωτικών απωλειών αναλογικά με τον πληθυσμό της σε όλη τη Ρωσία. Για πολλούς νέους, η κατάταξη στον στρατό φαντάζει ως η μοναδική διέξοδος από την απόλυτη φτώχεια, καθώς ο μισθός του στρατιώτη είναι απλησίαστος για τα τοπικά δεδομένα. Έτσι, μια από τις πιο παραμελημένες περιοχές της χώρας καταλήγει να προσφέρει το βαρύτερο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, χωρίς καμία εγγύηση ότι η θυσία αυτή θα φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη και ασφάλεια στο μέλλον.