Τον Μάιο του 1821, ενώ η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα, η Ναύπακτος αποτελούσε ένα από τα ισχυρότερα οχυρά των Οθωμανών στον Κορινθιακό κόλπο. Οι Έλληνες, αδυνατώντας να κάμψουν την αντίσταση του φρουρίου από την ξηρά, στράφηκαν στη θάλασσα, αναζητώντας έναν τρόπο να σπάσουν τον ναυτικό αποκλεισμό. Μέσα σε αυτό το κλίμα αδιεξόδου, ένας νεαρός ναύτης από τους Παξούς, ο Γιώργος Ανεμογιάννης, μόλις 23 ετών, πήρε μια απόφαση που θα τον περνούσε στο πάνθεον των ηρώων. Εθελοντικά, ανέλαβε να οδηγήσει ένα πυρπολικό εναντίον του οθωμανικού στόλου, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν ελάχιστες.
Η επιχείρηση ξεκίνησε το πρωί της 28ης Μαΐου. Ο Ανεμογιάννης κατηύθυνε το φλεγόμενο σκάφος προς μια τουρκική κορβέτα με απίστευτη ψυχραιμία. Παρά το γεγονός ότι η φωτιά άναψε πρόωρα και οι σύντροφοί του από τη βάρκα διαφυγής τον καλούσαν απεγνωσμένα να εγκαταλείψει το πλοίο, εκείνος έμεινε ακλόνητος στο τιμόνι. Η απάντησή του, «ζητάμε τη λευτεριά μας αδέρφια και εγώ θα είμαι ο πρώτος που θα πεθάνει για την πίστη μας», αντηχεί μέχρι σήμερα ως σύμβολο απόλυτης αυταπάρνησης. Αν και αναγκάστηκε τελικά να πέσει στη θάλασσα, δεν κατάφερε να διαφύγει και συνελήφθη από τους Οθωμανούς.
Η τύχη που επιφύλαξαν οι κατακτητές στον νεαρό Παξινό ήταν φρικτή. Σε μια προσπάθεια να τρομοκρατήσουν τους επαναστατημένους Έλληνες, τον σούβλησαν ζωντανό και τον έκαψαν αργά πάνω στη φωτιά, μια βαρβαρότητα αντίστοιχη με εκείνη που υπέστη ο Αθανάσιος Διάκος λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Το απανθρακωμένο σώμα του κρεμάστηκε στα τείχη του κάστρου της Ναυπάκτου για ημέρες. Ωστόσο, το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που προσδοκούσαν οι Οθωμανοί: η θυσία του Ανεμογιάννη δεν έσπειρε τον φόβο, αλλά ατσάλωσε το πείσμα των αγωνιστών και άναψε τη σπίθα για τις μεγάλες επιτυχίες των πυρπολικών που θα ακολουθούσαν.
Ο Γιώργος Ανεμογιάννης δεν πρόλαβε να δει την πατρίδα του ελεύθερη, ούτε επέστρεψε ποτέ στην αραβωνιαστικιά του που τον περίμενε στους Παξούς. Η πράξη του όμως υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν κερδίζεται μόνο με μεγάλους θριάμβους, αλλά πρωτίστως με την ανιδιοτελή θυσία ανθρώπων που δέχτηκαν να γίνουν οι ίδιοι παρανάλωμα του πυρός για το κοινό καλό. Σήμερα, τα μνημεία του στη Ναύπακτο και τους Παξούς στέκουν ως αιώνια υπενθύμιση ότι ο αγώνας για την ανεξαρτησία πληρώθηκε με βαρύ τίμημα, συχνά με την ίδια τη ζωή νέων ανθρώπων που πίστεψαν σε ένα όραμα μεγαλύτερο από τους ίδιους.