Η σύγχρονη παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή μοιάζει να βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων που, λόγω ηλικίας, ενδέχεται να μη ζήσουν για να δουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των πράξεών τους. Το ερώτημα που πλανιέται πάνω από τον πλανήτη είναι πλέον ωμό: Πόσο κοντά βρισκόμαστε στην κλιμάκωση ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου; Με την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαρτάται από τις διαθέσεις ηγετών στη Μέση Ανατολή, την Ουκρανία και την Ανατολική Ασία, η αβεβαιότητα κυριαρχεί.
Στη Μέση Ανατολή, ο πλανήτης παρακολουθεί τις κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ και την αντίδραση του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, εγκλωβισμένος σε μια προσωπική ατζέντα πολιτικής επιβίωσης, διατηρεί ανοιχτά μέτωπα σε Ιράν, Λίβανο, Γάζα, Ιράκ και Συρία, ξεκαθαρίζοντας πως οι επιθέσεις κατά της Τεχεράνης θα συνεχιστούν ανεξάρτητα από τις αμερικανικές βουλές. Την ίδια στιγμή, η διεθνής κοινότητα ελπίζει στη συγκράτηση του Σι Τζινπίνγκ, καθώς μια ενδεχόμενη εισβολή στην Ταϊβάν θα αποτελούσε το τελευταίο κομμάτι ενός παγκόσμιου πολεμικού παζλ.
Η Ανάλυση του Ειδικού: «Άβολα Κοντά» στη Σύρραξη
Ο Μπεν Ρόουντς, πρώην αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, προειδοποιεί ότι βρισκόμαστε «άβολα κοντά» σε μια γενικευμένη σύρραξη. Σύμφωνα με τον ίδιο, αν κοιτάξουμε τον χάρτη των σημερινών μετώπων, έχουμε ήδη διανύσει τα 2/3 της διαδρομής προς έναν παγκόσμιο πόλεμο. Ο μεγαλύτερος χερσαίος πόλεμος στην Ευρώπη μετά το 1945 εξελίσσεται στην Ουκρανία, η Μέση Ανατολή φλέγεται, και το μόνο που απομένει για την πλήρη ανάφλεξη είναι ο Πορθμός της Ταϊβάν.
Η Κίνα δεν κρύβει την επιθυμία της για επανένωση με την Ταϊβάν, την ώρα που οι κάτοικοι του νησιού απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αυτό το ενδεχόμενο. Αν το Πεκίνο αποφασίσει να κινηθεί στρατιωτικά, οι συγκρούσεις θα καλύπτουν πλέον ολόκληρο τον γεωγραφικό χάρτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, από την Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ανατολική Ασία, δημιουργώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση καταστροφής.
Το Τεράστιο Χάσμα Γενεών στην Παγκόσμια Ηγεσία
Ένα από τα πιο ανησυχητικά στοιχεία της παρούσας συγκυρίας είναι το ηλικιακό χάσμα μεταξύ των ηγετών και του παγκόσμιου πληθυσμού. Ενώ ο μέσος κάτοικος της Γης είναι περίπου 31 ετών, οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων —Τραμπ, Πούτιν, Σι, Νετανιάχου και Ερντογάν— έχουν μέσο όρο ηλικίας τα 75 έτη. Αυτοί οι άνδρες, που γεννήθηκαν όλοι σε ένα εύρος μόλις οκτώ ετών (1946–1954), κυριαρχούν στην παγκόσμια σκακιέρα κουβαλώντας το mentalité μιας άλλης εποχής.
Νευροψυχίατροι και πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η προχωρημένη ηλικία των ηγετών συχνά οδηγεί σε μια στροφή προς τον συντηρητισμό και την προσωπική υστεροφημία. Αντί να επενδύουν σε μακροπρόθεσμα οράματα που θα αποδώσουν σε βάθος εικοσαετίας, οι γηραιότεροι ηγέτες τείνουν να εμπιστεύονται δοκιμασμένες, συχνά αυταρχικές μεθόδους και να επιδιώκουν άμεσες λύσεις μέσω της εθνικής ισχύος. Το αποτέλεσμα είναι μια ηγεσία που παίρνει αποφάσεις για ένα μέλλον το οποίο η ίδια δεν θα προλάβει να βιώσει.
Η Επιστροφή των Εδαφικών Επεκτάσεων
Το διεθνές σύστημα που οικοδομήθηκε μετά το 1945, με τον ΟΗΕ και τους διεθνείς νόμους να λειτουργούν ως αναχώματα στον πόλεμο, φαίνεται να καταρρέει. Σήμερα, οι μεγάλες δυνάμεις έχουν επιστρέψει στην τακτική των εδαφικών επεκτάσεων, μια πρακτική που θεωρούνταν ξεπερασμένη. Η Ρωσία διεκδικεί εδάφη στην Ουκρανία, η Κίνα βολιδοσκοπεί την Ταϊβάν, και οι ΗΠΑ δείχνουν ενδιαφέρον για στρατηγικά σημεία όπως η Γροιλανδία.
Όταν οι κανόνες και τα διεθνή ινστιτούτα αγνοούνται επιδεικτικά, ο κίνδυνος μιας μοιραίας σύγκρουσης αυξάνεται δραματικά. Η παγκόσμια σκακιέρα είναι πλέον γεμάτη «παίκτες» που παίζουν χωρίς κανόνες, καθοδηγούμενοι από εθνικισμό και αυταρχισμό. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι ποιος θα κληθεί να μαζέψει τα κομμάτια και να επουλώσει τις πληγές, όταν οι σημερινοί ηγέτες θα έχουν αποχωρήσει από τη σκηνή, αφήνοντας πίσω τους τις συνέπειες των επιλογών τους.