Ο Σαντάμ Χουσεΐν κυβέρνησε το Ιράκ για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη αίμα, αντιφάσεις και μια προσωπικότητα που πολλοί χαρακτήρισαν ως οριακά παράφρονα. Η διακυβέρνησή του βασίστηκε σε μια ακραία προσωπολατρία, με το πρόσωπό του να δεσπόζει σε κάθε γωνιά της χώρας, από σχολεία μέχρι κυβερνητικά κτίρια. Ωστόσο, πίσω από την εικόνα του πανίσχυρου ηγέτη κρυβόταν ένας άνθρωπος με βαθιές ανασφάλειες και παράξενες συνήθειες. Ήταν γνωστός για την εμμονή του με την καθαριότητα και τον φόβο του για τα μικρόβια, γεγονός που οδηγούσε σε σουρεαλιστικές σκηνές όπου οι αξιωματούχοι έπρεπε να τον χαιρετούν με πολύ συγκεκριμένους τρόπους για να αποφευχθεί η σωματική επαφή με το στόμα τους.
Οι αντιφάσεις του Σαντάμ ήταν εμφανείς σε κάθε πτυχή της πολιτικής του. Από τη μία πλευρά, παρουσιαζόταν ως ένας κοσμικός ηγέτης που προώθησε τα δικαιώματα των γυναικών, με το Ιράκ να παρουσιάζει υψηλά ποσοστά γυναικείου αλφαβητισμού και συμμετοχής στην εργασία, όπως σε επαγγέλματα γιατρών και δασκάλων. Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος άνθρωπος δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τη βία και την ταπείνωση εναντίον γυναικών κρατουμένων, ενώ η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτη από καταγγελίες για κακοποίηση και εξαναγκασμούς. Η παράνοιά του τον οδηγούσε να μην εμπιστεύεται κανέναν, ούτε καν την οικογένειά του, πιστεύοντας μόνο στον εαυτό του και στην απόλυτη δύναμή του.
Η σκληρότητα του καθεστώτος του δεν γνώριζε όρια. Υπολογίζεται ότι εκατοντάδες χιλιάδες Ιρακινοί έχασαν τη ζωή τους ή εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ο Σαντάμ δεν διέταζε απλώς εκτελέσεις, αλλά συχνά συμμετείχε ενεργά σε αυτές ή απολάμβανε να παρακολουθεί βίντεο με βασανιστήρια των εχθρών του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αδίστακτης φύσης του ήταν η χρήση χημικών όπλων εναντίον του ίδιου του του λαού, όπως στην τραγική επίθεση στη Χαλάμπτζα το 1988, όπου χιλιάδες Κούρδοι έχασαν τη ζωή τους από αέριο μουστάρδας. Ακόμα και οι δικοί του σύμμαχοι δεν ήταν ασφαλείς, καθώς η παραμικρή υποψία ανυπακοής μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση εκτέλεση.
Η πτώση του ξεκίνησε από την υπερβολική αυτοπεποίθηση στις στρατιωτικές του ικανότητες, οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν ανύπαρκτες. Περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που του έλεγαν μόνο όσα ήθελε να ακούσει, οδήγησε τη χώρα του σε έναν καταστροφικό οκταετή πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος κόστισε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και εκατομμύρια ζωές χωρίς κανένα ουσιαστικό κέρδος. Παρόλο που εκείνη την περίοδο είχε τη στήριξη της Δύσης ως ανάχωμα στον ισλαμικό φονταμενταλισμό της Τεχεράνης, οι επόμενες επιλογές του θα τον μετέτρεπαν γρήγορα από σύμμαχο σε ορκισμένο εχθρό, οδηγώντας τελικά στο δραματικό τέλος της εξουσίας του και της ίδιας του της ζωής.