Το ερώτημα αν ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ως πραγματικό ιστορικό πρόσωπο απασχολεί την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες, πέρα από τα όρια της θρησκευτικής πίστης. Παρά το γεγονός ότι ο Ιησούς θεωρείται η πιο επιδραστική προσωπικότητα στην ιστορία, η αναζήτηση χειροπιαστών αποδείξεων για τη ζωή του μοιάζει με τη συμπλήρωση ενός τεράστιου και ημιτελούς παζλ. Οι ιστορικοί δεν βασίζονται μόνο στη Βίβλο, η οποία έχει προφανές ενδιαφέρον να παρουσιάσει τον Ιησού ως υπαρκτό πρόσωπο, αλλά αναζητούν μαρτυρίες σε εξωχριστιανικές πηγές της εποχής, προσπαθώντας να σκιαγραφήσουν την εικόνα ενός ανθρώπου που έζησε στην Παλαιστίνη του 1ου αιώνα μ.Χ.
Οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου, γραμμένες γύρω στο 50 μ.Χ., αποτελούν τις πρωιμότερες αναφορές και έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για τους ερευνητές. Ο Παύλος απευθύνεται σε αναγνώστες που φαίνεται να γνωρίζουν ήδη τον Ιησού ως ιστορικό πρόσωπο, γεγονός που υποδηλώνει μια ζωντανή μνήμη στην κοινότητα. Εκτός του χριστιανικού κύκλου, ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος προσφέρει μια από τις πιο γνωστές αναφορές, περιγράφοντας τον Ιησού ως «σοφό άνδρα» που εκτελέστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο. Παρόλο που το κείμενό του πιθανώς υπέστη μεταγενέστερες παρεμβάσεις από χριστιανούς αντιγραφείς, η βάση του θεωρείται από πολλούς μελετητές ως αυθεντική.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι Ρωμαίοι συγγραφείς, οι οποίοι δεν είχαν κανένα λόγο να ευνοήσουν τη νέα θρησκεία. Ο Τάκιτος, ένας από τους πιο αξιόπιστους ιστορικούς της αρχαιότητας, αναφέρει ρητά ότι ο Χριστός υπέστη την «έσχατη τιμωρία» επί Τιβερίου. Παράλληλα, ο Πλίνιος ο Νεότερος, σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Τραϊανό το 112 μ.Χ., περιγράφει τις συνήθειες των χριστιανών που υμνούσαν τον Χριστό «ως θεό», υπονοώντας ότι επρόκειτο για μια γνωστή και υπαρκτή προσωπικότητα. Ακόμα και το εβραϊκό Ταλμούδ περιέχει αναφορές για τον «Ιησού τον Ναζωραίο», αν και με τρόπο που συχνά είναι επικριτικός ή υποτιμητικός, κάτι που παραδόξως ενισχύει την ιστορική του αξιοπιστία καθώς αποκλείει τη χριστιανική νόθευση.
Στο πεδίο της αρχαιολογίας, οι αποδείξεις είναι λιγότερες αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες. Η ανακάλυψη ενός σπιτιού στη Ναζαρέτ που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα επιβεβαίωσε ότι το χωριό υπήρχε την εποχή του Ιησού, καταρρίπτοντας παλαιότερες θεωρίες. Επίσης, η εύρεση οστών ενός σταυρωμένου άνδρα στην Ιερουσαλήμ απέδειξε ότι η βιβλική περιγραφή της σταύρωσης και της ταφής ήταν συμβατή με τις πρακτικές της εποχής. Αν και δεν υπάρχει μια μοναδική, αδιάψευστη απόδειξη, η συσσώρευση όλων αυτών των μικρών στοιχείων έχει οδηγήσει στην ιστορική συναίνεση: ένας άνδρας με το όνομα Ιησούς έζησε πράγματι τον 1ο αιώνα, δίδαξε και εκτελέστηκε, θέτοντας τα θεμέλια για μια κίνηση που θα άλλαζε τον κόσμο για πάντα.