Στη δεκαετία του 1960, η ανθρωπότητα βρισκόταν στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου και της διαστημικής κούρσας, με τη NASA να αναζητά τρόπους επικοινωνίας με πιθανή εξωγήινη νοημοσύνη. Στο πλαίσιο αυτό, χρηματοδοτήθηκε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και παράξενα επιστημονικά πειράματα στην ιστορία, υπό την καθοδήγηση του νευροεπιστήμονα John C. Lilly. Ο Lilly πίστευε ότι τα δελφίνια, λόγω του μεγάλου εγκεφάλου τους, διέθεταν νοημοσύνη συγκρίσιμη με την ανθρώπινη και θα μπορούσαν να διδαχθούν την αγγλική γλώσσα. Το πείραμα διεξήχθη σε ένα ειδικά διαμορφωμένο εργαστήριο στις Παρθένες Νήσους, το οποίο ονομάστηκε «Dolphin House», όπου οι χώροι ήταν εν μέρει πλημμυρισμένοι με θαλασσινό νερό για να επιτρέπεται η συνεχής επαφή ανθρώπων και δελφινιών.
Κεντρικό πρόσωπο της έρευνας έγινε η Margaret Howe Lovatt, μια νεαρή γυναίκα χωρίς επίσημα ακαδημαϊκά προσόντα, η οποία όμως έπεισε τους ερευνητές να την αφήσουν να ζήσει πλήρως μέσα στο σπίτι με ένα δελφίνι που ονομαζόταν Peter. Η Lovatt περνούσε έξι ημέρες την εβδομάδα μέσα στο νερό, προσπαθώντας να διδάξει στον Peter πώς να προφέρει λέξεις χρησιμοποιώντας την οπή αναπνοής του. Παρά τις προσπάθειές της, η φυσιολογία των δελφινιών κατέστησε την ομιλία αδύνατη. Ωστόσο, η στενή συμβίωση οδήγησε σε μια απρόσμενη και ηθικά προβληματική εξέλιξη: ο Peter άρχισε να δείχνει σημάδια σεξουαλικής έλξης προς την Lovatt. Η ίδια, προκειμένου να συνεχιστεί η εκπαίδευση χωρίς περισπασμούς, αποφάσισε να ικανοποιεί χειροκίνητα τις ορμές του δελφινιού, μια πράξη που αργότερα προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.
Παράλληλα με το πείραμα γλωσσικής εκπαίδευσης, ο Lilly άρχισε να πειραματίζεται με τη χρήση του παραισθησιογόνου LSD στα δελφίνια, ελπίζοντας ότι η ουσία θα ξεκλείδωνε νέους τρόπους επικοινωνίας. Αν και η Lovatt κατάφερε να προστατεύσει τον Peter από τα ναρκωτικά, άλλα δελφίνια του εργαστηρίου υπέστησαν τις συνέπειες των πειραμάτων του Lilly. Η αποτυχία του έργου να παράγει ουσιαστικά επιστημονικά αποτελέσματα οδήγησε στην απόσυρση της κρατικής χρηματοδότησης το 1966. Το εργαστήριο έκλεισε και τα δελφίνια μεταφέρθηκαν σε άλλες εγκαταστάσεις, μια κίνηση που είχε τραγικές συνέπειες για τον Peter.
Η κατάληξη της ιστορίας του Peter παραμένει μια από τις πιο θλιβερές μαρτυρίες για το συναισθηματικό κόσμο των δελφινιών. Μεταφερόμενος σε μια μικρή δεξαμενή στο Μαϊάμι, μακριά από την Margaret και το φυσικό του περιβάλλον, ο Peter βυθίστηκε σε βαθιά κατάθλιψη. Λίγο καιρό μετά τη μεταφορά του, επέλεξε να βυθιστεί στον πάτο της δεξαμενής και να σταματήσει να αναπνέει, μια πράξη που πολλοί ερμήνευσαν ως αυτοκτονία λόγω της απώλειας του δεσμού του με την εκπαιδεύτριά του. Το πείραμα της NASA παραμένει μέχρι σήμερα μια ισχυρή υπενθύμιση των κινδύνων που ελλοχεύουν όταν η επιστημονική περιέργεια και η φιλοδοξία ξεπερνούν τα ηθικά όρια της σχέσης ανθρώπου και ζώου.