Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, που διήρκεσε από το 1966 έως το 1976, παραμένει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και βίαια κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας. Υπό την καθοδήγηση του Μάο Τσετούνγκ, εκατομμύρια νέοι, γνωστοί ως Ερυθροφρουροί, εξαπολύθηκαν για να καταστρέψουν τα «Τέσσερα Παλαιά»: παλιά έθιμα, κουλτούρα, συνήθειες και ιδέες. Αυτό που ξεκίνησε ως μια προσπάθεια ιδεολογικής κάθαρσης γρήγορα μετατράπηκε σε έναν εφιάλτη χάους, όπου ένοπλοι έφηβοι διοικούσαν ολόκληρες περιοχές, προχωρώντας σε δημόσιους εξευτελισμούς, βασανιστήρια και εκτελέσεις καθηγητών, διανοουμένων και οποιουδήποτε θεωρούνταν «ταξικός εχθρός».
Ωστόσο, η πιο φρικιαστική πτυχή αυτής της περιόδου, η οποία παραμένει ένα καλά φυλαγμένο μυστικό εντός της Κίνας, εκτυλίχθηκε στην επαρχία Γκουανγκσί το 1968. Κατά τη διάρκεια της μάχης για τον έλεγχο της περιοχής μεταξύ αντίπαλων φατριών Ερυθροφρουρών, η βία ξεπέρασε κάθε ανθρώπινο όριο. Στην κομητεία Γουτσουάν, ο φανατισμός οδήγησε σε περιστατικά τελετουργικού κανιβαλισμού. Δεν επρόκειτο για κανιβαλισμό λόγω πείνας, αλλά για μια ακραία πολιτική πράξη με σκοπό την απόλυτη εξόντωση του αντιπάλου. Οι θύτες δεν κατανάλωναν απλώς τη σάρκα, αλλά κυρίως τα όργανα των θυμάτων τους, όπως το συκώτι, το οποίο στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική συνδέεται με το θάρρος και τη δύναμη.
Τα θύματα, που συχνά ήταν άνθρωποι που απλώς περίμεναν σε μια στάση λεωφορείου ή είχαν στοχοποιηθεί ως εχθροί της επανάστασης, δέχονταν άγριους ξυλοδαρμούς πριν θανατωθούν. Στη συνέχεια, τα όργανά τους αφαιρούνταν και μαγειρεύονταν από τους Ερυθροφρουρούς σε μια πράξη συμβολικής ιδιοποίησης της ισχύος του εχθρού. Εκτιμάται ότι από 40 έως και 100 άνθρωποι έπεσαν θύματα αυτής της αποτρόπαιης πρακτικής. Αν και η κινεζική κυβέρνηση διεξήγαγε έρευνες τη δεκαετία του 1980 και προχώρησε σε συλλήψεις, οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους δέχθηκαν ελαφριές ποινές, ενώ η επίσημη ιστορία προτιμά να σωπαίνει για το μέγεθος της θηριωδίας.
Η Πολιτιστική Επανάσταση στο σύνολό της στοίχισε τη ζωή σε 1 έως 2 εκατομμύρια ανθρώπους, αφήνοντας πίσω της μια βαθιά τραυματισμένη κοινωνία. Οι Ερυθροφρουροί που επέζησαν οδηγήθηκαν αργότερα σε στρατόπεδα εργασίας στην ύπαιθρο, σε μια προσπάθεια του καθεστώτος να ελέγξει το τέρας που το ίδιο είχε δημιουργήσει. Η ιστορία του Γκουανγκσί αποτελεί μια οδυνηρή υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσει ο απόλυτος ιδεολογικός φανατισμός και η αποδέσμευση των πιο σκοτεινών ανθρώπινων ενστίκτων στο όνομα μιας «ανώτερης» επανάστασης.