Η πρόσφατη τραγική είδηση για τον θάνατο του 34χρονου δύτη στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης επανέφερε στο προσκήνιο τη σκοτεινή ιστορία ενός από τα πιο επικίνδυνα σημεία του βυθού της Αττικής. Το σημείο αυτό, που δικαίως έχει ονομαστεί «Πηγάδι του Διαβόλου», κουβαλά μια βαριά κληρονομιά απωλειών, ξυπνώντας μνήμες από το 1978, όταν τρεις Αμερικανοί δύτες χάθηκαν στα έγκατά του. Η μοίρα τους παρέμεινε μυστήριο για σχεδόν τρεις δεκαετίες, μέχρι που οι έρευνες οδήγησαν στην ταυτοποίηση των οστών τους, επιβεβαιώνοντας τον θανάσιμο χαρακτήρα του υποβρύχιου αυτού σχηματισμού.
Η επικινδυνότητα του σημείου δεν περιορίστηκε μόνο στους ερασιτέχνες ή τους επισκέπτες, καθώς το 1990 έχασε τη ζωή του εκεί και ο έμπειρος δύτης Παναγιώτης Τζωρτζάτος, κατά τη διάρκεια επιχείρησης για τον εντοπισμό των αγνοουμένων Αμερικανών. Το «Πηγάδι» βρίσκεται στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης και αποτελεί μια κάθετη, κυλινδρική τρύπα στον βυθό που ξεκινά από τα 11 μέτρα βάθος και καταλήγει στα 28,5 μέτρα. Εκεί, ένα στενό πέρασμα οδηγεί σε ένα υποθαλάσσιο σπήλαιο που κρύβει θανάσιμες παγίδες ακόμη και για τους πιο προπονημένους αυτοδύτες.
Το κύριο χαρακτηριστικό που καθιστά το σημείο απαγορευτικό είναι η ισχυρή ροή του νερού. Το σπήλαιο λειτουργεί ως «ρουφήχτρα», τραβώντας συνεχώς μάζες νερού προς το εσωτερικό του, μια δύναμη που γίνεται ακαταμάχητη όσο πλησιάζει κανείς την είσοδο. Όπως έχουν περιγράψει ειδικοί δύτες που εξερεύνησαν το σημείο, η ορατότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένη λόγω της ανατάραξης, ενώ το πιο τρομακτικό στοιχείο είναι ότι ακόμη και οι φυσαλίδες της αναπνοής δεν ανεβαίνουν προς την επιφάνεια, αλλά παρασύρονται προς τα μέσα, αποπροσανατολίζοντας πλήρως τον δύτη.
Παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχαν τοποθετηθεί σιδερένια κιγκλιδώματα για να εμποδίσουν την πρόσβαση στο επικίνδυνο παραπήγαδο, ο χρόνος και η διάβρωση από το θαλασσινό νερό τα κατέστρεψαν, αφήνοντας το πέρασμα ξανά ανοιχτό. Η έλλειψη φυσικού φωτός και η ένταση του ρεύματος καθιστούν σχεδόν αδύνατη την έξοδο χωρίς ειδικές διαδικασίες και εξοπλισμό. Το «Πηγάδι του Διαβόλου» παραμένει μια διαρκής υπενθύμιση της δύναμης της φύσης και της ανάγκης για απόλυτο σεβασμό στους κανόνες ασφαλείας κατά την υποβρύχια δραστηριότητα.