Μονοπατώ θα πει πορεύομαι στη ζωή αφήνοντας το προσωπικό μου αποτύπωμα.
Μια διαδρομή αποτελούμενη από τρία στάδια: την περιπλάνηση, τη συνύπαρξη και τη μοναξιά — όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά. O καθένας από μας χαράσσει διαφορετικά το μονοπάτι της ζωής του. Το ταξίδι ξεκινά με μια περιπλάνηση αυτογνωσίας, αλλά και ετερογνωσίας: ένα ταξίδι εσωτερικό, επίπονο μα και λυτρωτικό, για να δώσει τη σκυτάλη σ’ εκείνο το μέρος του ταξιδιού που χρωματίζεται από μια γλυκιά συνύπαρξη εκείνο το μέρος που διέπεται από τον έρωτα και την αγάπη στις πραγματικές τους διαστάσεις. Τελευταίο μέρος του ταξιδιού αυτού, η μοναξιά. Είναι άραγε αυτή το τέλος της διαδρομής, αποτελώντας ταυτόχρονα μια σκληρή παραδοχή πως το ταξίδι στη ζωή δεν ευδοκίμησε ή μήπως είναι μια ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό κι εγχάραξη νέων μονοπατιών;
Η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Βαγγελάκη μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ανεμολόγιο":
(I)
Στα
όνειρα του θέρους
εναποθέσαμε
τις ελπίδες μας για έρωτα.
Kάθε βράδυ του Αυγούστου
που τ’ αγιόκλημα μεθoύσε τις αισθήσεις﮲
σε
κάθε ανατολή και δύση της Σελήνης.
Μα
η ζωή μ’ έμαθε να μοναπατώ.
(II) Ήχοι και
σιωπές
Κάτω απ’ το
φως της Σελήνης
λόγια απ’ τα
χείλη κρεμάστηκαν
σαν προσευχή·
σιωπηλός
σπαραγμός,
μεθυσιού
παράνοια.
Μόνο ήχοι…
… κι οι σιωπές να γεμίζουν το κενό της
νυκτός.
(III)Ανακυκλώσιμα
υλικά
Γεμίζουν οι
κάδοι
με κάθε λογής
φθαρμένα υλικά.
Συναισθήματα,
αγάπης
πονήματα.
Χωματερές
πλημμυρισμένες αδιάθετες συνθέσεις.
Αυτές που
μέχρι χθες
φώτιζαν τις
μέρες μας,
τώρα
ανακυκλώνονται λησμονημένες.
Με υλικά π’
αλλάζουν χέρια,
χρώμα
αποκτούν αλλότριοι, ασπρόμαυροι βίοι.
Ανακυκλωμένη
αγάπη
μιας δεύτερης
ευκαιρίας.
(IV)
Οθόνες
Αναμονή και
προσμονή.
Θέλουμε τόσα
να ζήσουμε,
βιαστικά κι
αχόρταγα.
Λυσσαλέα
βουτηγμένοι σε οθόνες.
Ελπίδες μιας
καθολικής αποδοχής.
Έρωτες κατά
παραγγελία
με τον φόβο
της απόρριψης να καραδοκεί.
Αν έτσι
είναι, πάω πάσο.
Δικαίωμα μου
να ονειρεύομαι
κόσμους
πλασμένους διαφορετικά .
Δικαίωμά μου
τα χαμόγελά μου
να μην τα
χαρίζω σ’ οθόνες
μα σ’
ανθρώπους.
(V) Δε με χαραμίζω
Αποφάσισα να
μη δέχομαι παθητικά τη ζωή.
Να μη σιωπώ
στις επιβολές,
να δίνω χρώμα
στις στιγμές.
Δε με
χαραμίζω!
Σε μαραμένους
έρωτες που πάψαν να μυρίζουν.
Σ’ ανθρώπους
που χειραγωγούν.
Θέλω ταξίδι
με κάτασπρα πανιά
τη ζωή μου
στου πελάγους τους αέρηδες
ακρόπλωρο να
σχίζει
των κυμάτων
την ορμή.