Ζούμε σε μια εποχή στην οποία έχουμε εθιστεί στην πρωτιά. Η σύγχρονη κοινωνία μάς εκπαιδεύει να πιστεύουμε πως αξία έχει μόνο το χρυσό, πως ο πρώτος γράφει την ιστορία και ο δεύτερος απλώς παρακολουθεί. Όμως, το πείσμα και, κυρίως, το χαμόγελο του Εμμανουήλ Καραλή έρχονται να ανατρέψουν αυτό το αφήγημα, παραδίδοντας ένα βαθύ φιλοσοφικό μάθημα.
Σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δράσης, υπάρχει ή θα υπάρξει ένας «Ντουπλάντις». Ένα φαινόμενο, μια ιδιοφυΐα που καταρρίπτει τα όρια της φύσης με μια σχεδόν εξοργιστική ευκολία. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το απόλυτο, η πιο φυσιολογική αντίδραση είναι η παραίτηση. Γιατί να μοχθήσεις, όταν το απόλυτο όριο μοιάζει απρόσιτο;
Εκεί ακριβώς, όμως, γεννιέται το αληθινό, το ανθρώπινο μεγαλείο. Ο Καραλής δεν παίρνει το κοντάρι του για να ακυρώσει τον Σουηδό. Το παίρνει για να αναμετρηθεί με τη δική του βαρύτητα, με τους δικούς του δαίμονες και με τα δικά του όρια.
Η πορεία του πίσω από το φαινόμενο Ντουπλάντις δεν είναι μια ιστορία ήττας, αλλά μια ιστορία απελευθέρωσης: Το να γνωρίζεις πως ίσως δεν κατακτήσεις την κορυφή του κόσμου, αλλά παρ' όλα αυτά να δίνεις όλη σου την ψυχή για να πετάξεις, είναι η ύψιστη μορφή θάρρους.
Ο «Μανόλο» μάς υπενθυμίζει περίτρανα ότι η αυτοβελτίωση δεν έχει ως προαπαιτούμενο το απόλυτο στέμμα. Το να γίνεσαι κάθε μέρα η καλύτερη εκδοχή σου είναι αυτοσκοπός και φέρει τη δική του, αδιαπραγμάτευτη αξία.
Όταν αποδέχεσαι πως δεν ελέγχεις την ύπαρξη του ανίκητου αντιπάλου, το άγχος της κυριαρχίας σβήνει. Τη θέση του παίρνει η αγνή, πηγαία αγάπη για την ίδια τη διαδικασία, για το ίδιο το ταξίδι προς τα πάνω.
Ο δεύτερος που τα έδωσε όλα, που καταρρίπτει τα δικά του ρεκόρ και χαμογελά πλατιά βλέποντας τον συναθλητή του να ξεπερνά τα όρια της λογικής, δεν είναι χαμένος. Είναι συνδημιουργός της ιστορίας. Η προσπάθεια του Καραλή στέκεται ως ένας ζωντανός αφορισμός της εποχής μας: η ζωή αποκτά το βαθύτερο νόημά της όχι από την κορυφή που τερματίζεις, αλλά από το ύψος στο οποίο τολμάς να βάλεις τον πήχη της δικής σου προσπάθειας.
Αποστόλης Ζυμβραγάκης