Αν κοιτάξεις μια ανεμογεννήτρια, βλέπεις το μέλλον της καθαρής ενέργειας. Είναι αθόρυβες, επιβλητικές και φαντάζουν ιδανικές. Όμως, πίσω από την «πράσινη» εικόνα τους κρύβεται ένα μεγάλο πρόβλημα: τι συμβαίνει όταν τελειώσει ο κύκλος ζωής τους; Θα γεμίσουν τα βουνά και οι θάλασσές μας με σκουριασμένα κουφάρια;
Το αόρατο κόστος της καθαρής ενέργειας
Η μέση διάρκεια ζωής μιας ανεμογεννήτριας είναι περίπου 20-25 χρόνια, με σωστή συντήρηση μπορεί να φτάσει και τα 30. Στη συνέχεια, τα περισσότερα μέρη της, όπως ο πύργος και οι γεννήτριες, μπορούν να ανακυκλωθούν. Το μεγάλο αγκάθι, όμως, είναι τα πτερύγια.
Τα πτερύγια κατασκευάζονται από σύνθετα υλικά, όπως γυαλί και ρητίνη, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανακυκλωθούν. Επειδή είναι ελαφριά και ανθεκτικά, είναι ιδανικά για τον σκοπό τους, αλλά όταν «πεθάνουν», καταλήγουν σε χωματερές. Ήδη σε πολλές χώρες έχουν δημιουργηθεί ειδικοί χώροι για την ταφή τους, ενώ εγκαταλελειμμένες ανεμογεννήτριες κάνουν την εμφάνισή τους σε περιοχές όπου οι εταιρείες πτώχευσαν ή το κόστος αποσυναρμολόγησης κρίθηκε απαγορευτικό.
Λύσεις και τομές
Ευτυχώς, το πρόβλημα αυτό δεν είναι χωρίς λύσεις. Εταιρείες σε όλο τον κόσμο αναπτύσσουν νέες τεχνολογίες για την ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση των πτερυγίων. Μερικές από τις πιο καινοτόμες ιδέες περιλαμβάνουν:
Μετατροπή σε πρώτες ύλες για την παραγωγή τσιμέντου.
Χρήση σε έργα υποδομής, όπως γέφυρες και πεζοδρόμια.
Δημιουργία χρηστικών αντικειμένων, όπως παγκάκια, κατασκευές για παιδικές χαρές και έπιπλα.
Για να διασφαλίσουμε ότι η ενέργεια από τις ανεμογεννήτριες είναι πραγματικά «πράσινη», είναι απαραίτητο να υπάρξει αυστηρή νομοθεσία που να προβλέπει την πλήρη αποκατάσταση του τοπίου μετά το πέρας της ζωής κάθε μονάδας. Η καθαρή ενέργεια δεν είναι αρκετά «καθαρή» αν αφήνει πίσω της σκελετούς σιδήρου και μη ανακυκλώσιμα υλικά.