Ο Αρχιμήδης δεν ήταν ένας απλός επιστήμονας. Ήταν μια ιδιοφυΐα που άλλαξε τον κόσμο. Όμως, το τέλος του ήταν τόσο τραγικό και παράλογο όσο και η ιδιοφυΐα του ήταν φωτεινή. Το 212 π.Χ., κατά την εισβολή των Ρωμαίων στις Συρακούσες, ο μεγάλος σοφός βρήκε τον θάνατο με τον πιο απροσδόκητο τρόπο.
Το μυαλό πάνω από το σώμα
Την ώρα που η πόλη του έπεφτε, ο Αρχιμήδης δεν έψαχνε να κρυφτεί. Είχε εφεύρει πολεμικές μηχανές για να την υπερασπιστεί, αλλά ο ίδιος δεν ήταν πολεμιστής. Ήταν καθισμένος στο έδαφος, συγκεντρωμένος σε ένα γεωμετρικό πρόβλημα, χαράσσοντας κύκλους στην άμμο με ένα ραβδί. Ο κόσμος γύρω του κατέρρεε, αλλά εκείνος ήταν βυθισμένος στην αναζήτηση της αλήθειας.
Ένας Ρωμαίος στρατιώτης τον πλησίασε, αγνοώντας την ταυτότητά του. Ο Αρχιμήδης, απορροφημένος, δεν σηκώθηκε. Δεν έδειξε φόβο. Η μόνη του αντίδραση ήταν η απόλυτη προσήλωση στο έργο του.
«Μη μου τους κύκλους τάραττε»
Τα τελευταία του λόγια έμειναν στην αιωνιότητα: «Μη μου τους κύκλους τάραττε» («μην ενοχλείς τους κύκλους μου»). Αυτή η φράση δεν ήταν επίδειξη εξουσίας, αλλά έκφραση της απόλυτης αφοσίωσης της διάνοιας στο έργο της, πάνω από το ένστικτο της επιβίωσης. Ήταν μια κραυγή απόγνωσης ενός ανθρώπου που έβλεπε το έργο της ζωής του να διακόπτεται βίαια.
Ο στρατιώτης, είτε από παρεξήγηση είτε από απληστία, τον σκότωσε επιτόπου. Έτσι, ο λαμπρότερος νους της εποχής χάθηκε, παρά την ρητή εντολή του Ρωμαίου στρατηγού, Μάρκελλου, να τον προστατεύσουν.
Το τέλος του Αρχιμήδη αποτελεί ένα διαχρονικό μάθημα: η δύναμη της γνώσης μπορεί να είναι αιώνια, αλλά είναι εξαιρετικά εύθραυστη απέναντι στην βαρβαρότητα και την άγνοια.