Ένα παιδί που δυσκολεύεται να διαβάσει, να γράψει ή να μάθει τα μαθηματικά, μπορεί να μην είναι απλώς τεμπέλης ή απρόσεκτος. Πολλές φορές, πίσω από αυτές τις δυσκολίες κρύβεται η δυσλεξία, μια ειδική μαθησιακή δυσκολία που επηρεάζει χιλιάδες μαθητές. Ως εκπαιδευτικοί, η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων είναι το κλειδί για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά να πετύχουν.
Πώς θα καταλάβετε ότι ένας μαθητής σας χρειάζεται επιπλέον υποστήριξη; Δείτε τα 12 βασικά σημάδια της δυσλεξίας που μπορείτε να παρατηρήσετε στην τάξη:
1. Δυσκολίες στην ανάγνωση και τη γραφή
Αυτά είναι τα πιο κλασικά σημάδια:
Αργή και μονότονη ανάγνωση: Το παιδί διαβάζει με δυσκολία, συχνά χάνοντας τη σειρά του κειμένου.
Ακατάστατη γραφή: Οι εργασίες του είναι ανοργάνωτες, με πολλά ορθογραφικά λάθη, σύγχυση γραμμάτων (π.χ. «β» και «δ») ή ακόμα και αναγραμματισμούς λέξεων.
Αποφυγή διαβάσματος: Το παιδί αρνείται να διαβάσει δυνατά μπροστά στην τάξη, νιώθοντας άβολα ή ντροπιασμένο.
2. Σύγχυση με αριθμούς και χρόνο
Η δυσλεξία δεν επηρεάζει μόνο τη γλώσσα. Μπορεί να επηρεάσει και τις μαθηματικές δεξιότητες:
Δυσκολία στα Μαθηματικά: Το παιδί δυσκολεύεται να διακρίνει τις μονάδες από τις δεκάδες, μπερδεύει τα μαθηματικά σύμβολα (+, -, x, :) και δεν μπορεί να μάθει τους αριθμούς με τη σωστή σειρά.
Αντίληψη του χρόνου: Δυσκολεύεται να πει την ώρα, να καταλάβει τις έννοιες «χθες», «σήμερα», «αύριο» και να οργανώσει τον χρόνο του.
3. Συμπεριφορικά και οργανωτικά ζητήματα
Έλλειψη συγκέντρωσης: Το παιδί αποσπάται εύκολα και φαίνεται να ονειροπολεί κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
Κακή μνήμη: Δυσκολεύεται να θυμηθεί απλές οδηγίες ή να απομνημονεύσει πράγματα (π.χ. τους μήνες του έτους).
Προβλήματα συντονισμού: Μπορεί να έχει δυσκολίες στη λεπτή κινητικότητα (π.χ. στο κράτημα του μολυβιού) ή να μπερδεύει το δεξί με το αριστερό.
Αλλαγές στις επιδόσεις: Οι σχολικές επιδόσεις του παιδιού μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές από μέρα σε μέρα, χωρίς προφανή λόγο.
Επιδιώκει την προσοχή: Ο μαθητής μπορεί να κάνει αστεία ή να είναι απείθαρχος για να αποφύγει τις εργασίες ή να γίνει το επίκεντρο της προσοχής.
Εάν παρατηρήσετε αρκετά από αυτά τα σημάδια σε έναν μαθητή, είναι σημαντικό να το συζητήσετε με τους γονείς του. Η έγκαιρη παρέμβαση και η κατάλληλη υποστήριξη μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ως εκπαιδευτικοί, έχουμε το χρέος να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που θα επιτρέπει σε κάθε παιδί να μαθαίνει και να προοδεύει, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες του.