Την 1η Μαρτίου 1932, η Αμερική συγκλονίστηκε από ένα έγκλημα που έμελλε να χαρακτηριστεί ως «το έγκλημα του αιώνα». Ο Charles Augustus Lindbergh Jr., ο 20 μηνών γιος του θρυλικού αεροπόρου Charles Lindbergh και της συγγραφέως Anne Morrow Lindbergh, απήχθη από την κούνια του στο σπίτι της οικογένειας στο Νιου Τζέρσεϊ.
Το μυστήριο, η αναζήτηση, τα λύτρα και η τελική ανακάλυψη της σορού δημιούργησαν μια ιστορία εγκλήματος και δικαιοσύνης που καθήλωσε τον κόσμο και άλλαξε τη νομοθεσία των ΗΠΑ!
Η νύχτα του τρόμου και το δημείωμα
Η απαγωγή έλαβε χώρα γύρω στις 9:00 μ.μ.
- Η ανακάλυψη: Η νταντά του μωρού, Betty Gow, διαπίστωσε ότι το παιδί έλειπε. Ο Charles Lindbergh, ο οποίος έσπευσε στο δωμάτιο, βρήκε στον περβάζι του παραθύρου ένα σημείωμα λύτρων γραμμένο με κακό χειρόγραφο και ορθογραφία.
- Τα στοιχεία: Έξω από το παράθυρο, βρέθηκαν πατημασιές, μια σπασμένη ξύλινη σκάλα και η κουβέρτα του μωρού. Η σκάλα, αν και κατασκευασμένη εσπευσμένα, έδειχνε πως ο δράστης είχε πείρα στην ξυλουργική.
- Το μήνυμα: Οι απαγωγείς ζητούσαν $50.000 ($25.000 σε χαρτονομίσματα $20, $15.000 σε $10 και $10.000 σε $5) και προειδοποιούσαν για μη δημοσιοποίηση ή ειδοποίηση της Αστυνομίας. Το σημείωμα είχε επίσης ένα χαρακτηριστικό μυστικό «σύμβολο» με τρεις τρύπες.
Σημαντικό: Το FBI παρενέβη στην υπόθεση, αλλά απέκτησε πλήρη ομοσπονδιακή δικαιοδοσία μόνο μετά την εύρεση της σορού, γεγονός που οδήγησε στην ψήφιση του «Νόμου Little Lindbergh» (Federal Kidnapping Act), καθιστώντας την απαγωγή σε διακρατικό έδαφος ομοσπονδιακό έγκλημα.
Τα λύτρα, ο «Jafsie» και η μοιραία σνακάλυψη
Η υπόθεση πήρε τεράστιες διαστάσεις, με το συνολικό ποσό της αμοιβής να φτάνει τα $75.000.
- Ο μεσίτης Condon: Ο John F. Condon, ένας συνταξιούχος δάσκαλος από το Μπρονξ, προσφέρθηκε να γίνει μεσολαβητής. Δέχτηκε επιστολές από τους απαγωγείς και οργάνωσε μια μυστική συνάντηση με έναν άνδρα που συστήθηκε ως «John», ο οποίος είχε ξένη προφορά.
- Η πληρωμή: Στις 2 Απριλίου, ο Condon παρέδωσε $50.000 (ένα μέρος των οποίων ήταν Χρυσά Πιστοποιητικά των ΗΠΑ, των οποίων οι σειριακοί αριθμοί είχαν καταγραφεί, με την ελπίδα ότι θα εντοπίζονταν) και έλαβε ένα σημείωμα που έλεγε ότι το παιδί βρισκόταν στα χέρια δύο αθώων γυναικών.
- Η τραγωδία: Στις 12 Μαΐου, ένας οδηγός φορτηγού βρήκε την αποσυντεθειμένη σορό του νηπίου κοντά στο σπίτι. Το παιδί είχε πεθάνει από σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι, πιθανότατα κατά την πτώση από τη σκάλα ή από χτύπημα που δέχτηκε αμέσως μετά την απαγωγή.
Η σύλληψη: Ο Bruno Richard Hauptmann
Η έρευνα βάλτωσε για δύο χρόνια, μέχρι που το FBI άρχισε να παρακολουθεί τα σημαδεμένα χαρτονομίσματα των λύτρων.
- Το κλειδί: Τον Σεπτέμβριο του 1934, ένας ταμίας τράπεζας στο Μανχάταν εντόπισε ένα Χρυσό Πιστοποιητικό από τα λύτρα. Στο περιθώριο, ο υπάλληλος ενός βενζινάδικου είχε γράψει έναν αριθμό πινακίδας κυκλοφορίας αυτοκινήτου, καθώς ο πελάτης του φερόταν «ύποπτα».
- Ο ξυλουργός: Η πινακίδα οδήγησε στον Bruno Richard Hauptmann, έναν Γερμανό μετανάστη ξυλουργό με ποινικό μητρώο στη χώρα του.
- Τα ενοχοποιητικά στοιχεία: Κατά τη σύλληψή του, ο Hauptmann είχε πάνω του ένα χαρτονόμισμα των λύτρων, και στη συνέχεια βρέθηκαν πάνω από $14.000 σε μια βαλίτσα στο γκαράζ του. Στο σπίτι του βρέθηκαν επίσης η διεύθυνση του Condon γραμμένη σε τοίχο και ένα τμήμα ξύλου από τη σοφίτα του, το οποίο ένας ειδικός (Arthur Koehler) ταύτισε απολύτως με ένα κομμάτι της σκάλας που χρησιμοποιήθηκε στην απαγωγή.
Η «δίκη του αιώνα» και οι αμφιβολίες
Η δίκη του Hauptmann, γνωστή ως «Δίκη του Αιώνα», διήρκεσε από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο του 1935.
- Η καταδίκη: Παρά το γεγονός ότι ο Hauptmann επέμενε πως τα χρήματα τα είχε αφήσει ένας φίλος του, ο Isidor Fisch (ο οποίος είχε πεθάνει στη Γερμανία), κρίθηκε ένοχος για φόνο πρώτου βαθμού και καταδικάστηκε σε θάνατο.
- Η εκτέλεση: Παρά τις εκκλήσεις και τις αμφιβολίες που εκφράστηκαν ακόμη και από τον Κυβερνήτη του Νιου Τζέρσεϊ, ο Hauptmann εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στις 3 Απριλίου 1936.
- Το ανοιχτό ερώτημα: Μέχρι σήμερα, η ενοχή του Hauptmann παραμένει αντικείμενο συζήτησης. Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν τις αδυναμίες της αστυνομικής έρευνας και τη χαμηλή ποιότητα του νομικού του συμβούλου, ωστόσο η πλειονότητα των ιστορικών θεωρεί ότι τα στοιχεία εναντίον του ήταν αποφασιστικά.