Είναι συχνά συγκλονιστικό το πόσο πιο σκληρή και βάναυση μπορεί να είναι η πραγματικότητα σε σύγκριση με οποιαδήποτε σειρά ή ταινία. Ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της σύγχρονης κορεάτικης ιστορίας είναι η υπόθεση του Brothers Home, ενός κέντρου πρόνοιας που λειτούργησε στη Νότια Κορέα από το 1976 έως το 1987. Για πολλούς σύγχρονους Κορεάτες, αυτό το μέρος χαρακτηρίζεται ως το «αληθινό Squid Game» εξαιτίας των βασανιστηρίων, της εκμετάλλευσης και της φρίκης που χρειάστηκε να υπομείνουν καθημερινά οι χιλιάδες έγκλειστοι.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980, οι στρατιωτικοί δικτάτορες της Νότιας Κορέας εφάρμοσαν μια πολιτική «καθαρισμού» των δρόμων από τους λεγόμενους «αλῆτες», ειδικά ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988 στη Σεούλ. Περίπου 38.000 άνθρωποι —ανάμεσά τους άστεγοι, άτομα με αναπηρία, παιδιά, ακόμα και πολίτες που απλώς βρέθηκαν μεθυσμένοι ή χωρίς κατάλληλη ταυτότητα— συνελήφθησαν και συγκεντρώθηκαν σε 36 εγκαταστάσεις. Το Brothers Home, που βρισκόταν στο λιμάνι του Busan, ήταν το πιο διαβόητο από αυτά, καθώς φιλοξενούσε 4.355 άτομα παρόλο που η χωρητικότητά του δεν ξεπερνούσε τα 500.
Η εγκατάσταση, η οποία υποτίθεται ότι λειτουργούσε ως κέντρο πρόνοιας με κρατικές επιδοτήσεις, ήταν στην πραγματικότητα ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι κρατούμενοι, ντυμένοι με μπλε αθλητικές φόρμες ή πεταμένες στρατιωτικές στολές, δούλευαν από την αυγή έως το σούρουπο σε εργοστάσια που παρήγαγαν τα πάντα, από ρούχα και παπούτσια μέχρι ομπρέλες. Το Brothers Home τσέπωνε το μεγαλύτερο μέρος των μισθών τους ή δεν τους πλήρωνε καθόλου. Οι παραβάτες των κανόνων τιμωρούνταν άγρια σε δημόσιες δίκες κάθε Δευτέρα πρωί, μπροστά σε χιλιάδες άλλους κρατούμενους. Οι μαρτυρίες είναι φρικιαστικές και περιλαμβάνουν ξυλοδαρμούς, βιασμούς και άλλες μορφές κακοποίησης που οδήγησαν στον θάνατο περισσότερους από 650 ανθρώπους.
Το σκάνδαλο ήρθε στην επιφάνεια το 1987, αλλά η έρευνα παρεμποδίστηκε από πολιτικές πιέσεις, οδηγώντας σε συγκάλυψη. Ο διευθυντής του κέντρου, ο Park In-keun, ο οποίος στο παρελθόν είχε τιμηθεί από την κυβέρνηση ως «πιστός Χριστιανός» για το «υποδειγματικό» του έργο, κρίθηκε ένοχος μόνο για μικροοικονομικά εγκλήματα και εξέτισε ποινή μόλις 30 μηνών. Η δικαιοσύνη άργησε δεκαετίες να αποδοθεί. Μόλις το 2022, έπειτα από αγώνα των επιζώντων, η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης της Νότιας Κορέας αναγνώρισε επισήμως ότι η κυβέρνηση συνέβαλε παράνομα στην κράτηση ατόμων στο Brothers Home, εκθέτοντάς τους σε σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Επιτροπή συνέστησε επίσημη κυβερνητική συγγνώμη και βοήθεια για την επούλωση των τραυμάτων των θυμάτων, τα οποία πάλεψαν με την κατάθλιψη, την οργή και τις συνέπειες της χαμένης τους εφηβείας και εκπαίδευσης.
Αυτή η σκοτεινή σελίδα της σύγχρονης ιστορίας της Νότιας Κορέας αποτελεί ένα ισχυρό παράδειγμα του πώς η πολιτική καταπίεση μπορεί να δημιουργήσει πραγματικές κόλασης επί της γης, όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως «τα σκουπίδια της κοινωνίας». Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των επιζώντων του Brothers Home επιβεβαιώνουν ότι η φαντασία του «Squid Game» έχει μια βάση σε μια πολύ πιο σκληρή και βάναυση πραγματικότητα.