Η ιστορία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, κατά κόσμον Χρήστου Παρασκευαΐδη, είναι μια αφήγηση εκρηκτικής ανόδου, έντονης δημόσιας παρουσίας και σκανδάλων που σημάδεψαν τη σύγχρονη εκκλησιαστική και πολιτική ζωή της Ελλάδας. Γεννημένος στην Ξάνθη το 1939, ο Χρήστος μαθήτευσε στη Λεόντιο Σχολή και αρχικά ακολούθησε τις επιθυμίες του πατέρα του, σπουδάζοντας νομική, παρόλο που το πραγματικό του κάλεσμα ήταν η θεολογία. Η γνωριμία του με τον νεαρό τότε διάκονο Καλλίνικο Καρούσο οδήγησε τους δυο τους, μαζί με τον Αθανάσιο Λενή (μετέπειτα Αμβρόσιο Καλαβρύτων), στην ίδρυση της ισχυρής αδελφότητας «Χρυσοπηγή», θέτοντας τις βάσεις για την μετέπειτα ανέλιξή τους. Ο Χριστόδουλος χειροτονήθηκε διάκονος το 1961 και πρεσβύτερος το 1965, ξεκινώντας μια πορεία που θα τον έφερνε στην κορυφή.
Η περίοδος της Χούντας των Συνταγματαρχών υπήρξε καθοριστική για την εκκλησιαστική του ανέλιξη. Ο Χριστόδουλος απέκτησε ισχυρές γνωριμίες και επιρροή, διοριζόμενος Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Η θέση του αυτή τον έφερε κοντά στην εξουσία, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις της δικτατορίας, κάτι που αργότερα αποτέλεσε σημείο έντονης κριτικής. Ο ίδιος, ως Αρχιεπίσκοπος, δήλωσε το 2001 πως αγνοούσε τα βασανιστήρια, υποστηρίζοντας ότι «ήμουν βαθιά νυχτωμένος» επειδή σπούδαζε. Ωστόσο, η μετέπειτα στάση του έδειξε ξεκάθαρα την πρόθεσή του να δώσει στην Εκκλησία έναν ενεργό και παρεμβατικό ρόλο στην κοινωνία και την πολιτική, δηλώνοντας ότι «η εκκλησία θα επεμβαίνει, θα αντιδρά, θα κάνει σαματά».
Η ανέλιξη του Χριστόδουλου συνεχίστηκε ακάθεκτη. Το 1973, λίγες μέρες πριν την πτώση της δικτατορίας, εκλέχθηκε Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού σε ηλικία μόλις 35 ετών. Η μεγάλη του ικανότητα στην επικοινωνία και η έντονη δημόσια παρουσία τον ξεχώρισαν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τηλεοπτική του αντιπαράθεση με τον Αντώνη Τρίτση για την εκκλησιαστική περιουσία. Το 1998, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ο Χριστόδουλος έκανε την έκπληξη και εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, παρά το ότι θεωρούνταν outsider. Ως επικεφαλής της Εκκλησίας, έφερε έναν «Rockstar» αέρα, με ατάκες όπως το περίφημο «Και εγώ σας πάω» προς τους νέους και την παρότρυνση να έρχονται στην εκκλησία «όπως είστε, με το τζιν, με το σκουλαρίκι». Η εκκεντρική και δυναμική του στάση τον κράτησε διαρκώς στην επικαιρότητα, με δηλώσεις που προκαλούσαν αίσθηση, από την ομοφυλοφιλία («κουσούρι») μέχρι την παρομοίωση της παγκοσμιοποίησης με μπουλντόζα. Δεν δίστασε ακόμη και να αντιπαρατεθεί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ακόμα και με τον Πάπα, στον οποίο απαρίθμησε τα εγκλήματα της Καθολικής Εκκλησίας, οδηγώντας τον Ιωάννη Παύλο Β' να ζητήσει συγγνώμη για τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης.
Η μεγάλη του σύγκρουση, όμως, ήταν με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη το 2000, με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Ο Χριστόδουλος οργάνωσε τεράστια συλλαλητήρια και κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω από 3 εκατομμύρια υπογραφές για τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Αν και τελικά υποχώρησε, το μήνυμα προς την πολιτική εξουσία ήταν ξεκάθαρο: είχε τη δύναμη να κινητοποιεί μάζες και να επηρεάζει την κοινή γνώμη.
Λίγο αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ξέσπασαν τα λεγόμενα «ροζ και οικονομικά σκάνδαλα» στους κόλπους της Εκκλησίας, όπως οι υποθέσεις του αρχιμανδρίτη Ιάκωβου Γιωσάκη και του Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Επιπλέον, το σκάνδαλο της ΜΚΟ «Αλληλεγγύη», όπου πολλά εκατομμύρια ευρώ από την κρατική χρηματοδότηση για βοήθεια σε τρίτες χώρες κατέληξαν σε τσέπες του στενού του κύκλου, οδήγησε σε απώλεια της εμπιστοσύνης μεγάλου μέρους του κόσμου.
Τον Ιούνιο του 2007, ο Χριστόδουλος διαγνώστηκε με καρκίνο, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στις 28 Ιανουαρίου του 2008, σε ηλικία 69 ετών. Η αιφνίδια και διπλή μορφή της ασθένειάς του οδήγησε άμεσα στην ανάπτυξη μιας θεωρίας συνωμοσίας περί δολοφονίας. Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας τόνιζαν ότι ο Χριστόδουλος, με την ικανότητά του να συγκεντρώνει 3 εκατομμύρια υπογραφές σε εποχή οικονομικής ευμάρειας, θα μπορούσε να γίνει ένας υπολογίσιμος πολιτικός παράγοντας, ίσως ακόμη και πρωθυπουργός, αν προλάβαινε την οικονομική κρίση που ακολούθησε. Η ιστορία του Χριστόδουλου, από τη Χούντα στα ροζ σκάνδαλα και από τα συλλαλητήρια στην κορυφή της Εκκλησίας, παραμένει μια από τις πιο συζητημένες και αμφιλεγόμενες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.