Η Wikipedia, η παγκόσμια εγκυκλοπαίδεια, φιλοξενεί μια συλλογή από λήμματα που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, καταγράφοντας ιστορίες και περιστατικά τόσο περίεργα και ανεξήγητα, που ακόμη και σήμερα παραμένουν άλυτοι γρίφοι. Αυτά τα άρθρα καταγράφουν γεγονότα που έχουν μπερδέψει τους ιστορικούς, τους επιστήμονες και τους ερευνητές του παραφυσικού για δεκαετίες, αν όχι αιώνες.
Ένα από τα πιο διάσημα περιστατικά είναι τα «Πατημασιά του Διαβόλου» (Devil's Footprints). Το 1855, μετά από μια δυνατή χιονόπτωση στο Ντέβον της Αγγλίας, εμφανίστηκε ένα φαινομενικά ατελείωτο μονοπάτι από πατημασιές που έμοιαζαν με οπλές, καλύπτοντας πάνω από 160 χιλιόμετρα. Το πιο ανατριχιαστικό ήταν ότι τα ίχνη εμφανίστηκαν σε στέγες και αχυρώνες, όπου κανένα ζώο δεν θα μπορούσε να σκαρφαλώσει. Οι μάρτυρες, ανίκανοι να εξηγήσουν το φαινόμενο, το απέδωσαν στον Διάβολο, αν και πιο λογικές θεωρίες μίλησαν για μπαλόνι που έσερνε αλυσίδες ή ακόμη και για ασβούς. Παρόλα αυτά, η έλλειψη αδιάσειστων στοιχείων για την πραγματική έκταση του γεγονότος το καθιστά ακόμη ένα συναρπαστικό μυστήριο.
Εξίσου παράξενες είναι οι «Προσωπίδες του Μπέλμεθ» (Bélmez Faces) από το μικρό χωριό Μπέλμεθ στην Ισπανία. Το 1971, η κάτοικος Μαρία Καμάρα ισχυρίστηκε ότι ένα ανθρώπινο πρόσωπο με ανατριχιαστική έκφραση εμφανίστηκε στο τσιμεντένιο πάτωμα της κουζίνας της. Αφού καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε το πάτωμα, ένα νέο πρόσωπο εμφανίστηκε λίγες μέρες αργότερα. Σύντομα, πολλαπλά πρόσωπα άρχισαν να εμφανίζονται σε όλο το σπίτι, μετατρέποντάς το σε τουριστικό αξιοθέατο. Οι έρευνες απέτυχαν να καταλήξουν σε οριστικό συμπέρασμα για το αν τα πρόσωπα ήταν ζωγραφισμένα ή αν ήταν γνήσιο παραφυσικό φαινόμενο. Η πιο διαδεδομένη εξήγηση είναι ότι η οικογένεια επωφελήθηκε οικονομικά από την «απάτη», αλλά η αλήθεια παραμένει ασαφής.
Στα βάθη των ωκεανών, η «Λίστα με Ανεξήγητους Ήχους» (List of unexplained sounds) καταγράφει ακουστικά φαινόμενα που έχουν καταγραφεί από υπερσύγχρονα υδρόφωνα σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, αλλά η προέλευσή τους παραμένει άγνωστη. Ένας τέτοιος ήχος, το «Upsweep», καταγράφηκε από το 1991 στον Ειρηνικό Ωκεανό και ακούγεται σαν μια σειρά από κύματα που κινούνται από χαμηλή σε υψηλή συχνότητα, με την έντασή του να κορυφώνεται την άνοιξη και το φθινόπωρο. Παρόλο που έχει προταθεί η υποβρύχια ηφαιστειακή δραστηριότητα ως αιτία, οι επιστήμονες εξακολουθούν να μην έχουν καταλήξει σε οριστικό συμπέρασμα.
Η τέχνη συναντά το παραφυσικό στον πίνακα «Ο Αγωνιώδης Άνδρας» (The Anguished Man), που ανήκει στον Σον Ρόμπινσον από την Κάμπρια της Αγγλίας. Ο Ρόμπινσον ισχυρίζεται ότι ο πίνακας, ο οποίος υποτίθεται ότι φιλοτεχνήθηκε από έναν καλλιτέχνη που ανακάτεψε το αίμα του με τα χρώματα πριν αυτοκτονήσει, προκαλεί παραφυσική δραστηριότητα, όπως ο θόρυβος από κλάματα και η εμφάνιση μιας σκοτεινής φιγούρας. Αν και πολλοί θεωρούν την ιστορία κατασκευασμένη για την προσέλκυση προσοχής, ειδικά λόγω του ασαφούς ιστορικού του πίνακα και των αμφισβητούμενων βίντεο που ανέβασε ο ιδιοκτήτης, η ιστορία του πίνακα έχει γίνει δημοφιλές urban legend.
Μια ασυνήθιστη παράδοση καταγράφεται στο λήμμα «Πόε Τόστερ» (Poe Toaster). Από τη δεκαετία του 1930 μέχρι το 2009, κάθε χρόνο, την ημέρα των γενεθλίων του Έντγκαρ Άλαν Πόε, ένας μυστηριώδης άνδρας ντυμένος στα μαύρα επισκεπτόταν τον τάφο του στη Βαλτιμόρη. Ο άνδρας, γνωστός ως «Πόε Τόστερ», άφηνε τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μπουκάλι κονιάκ Martell, προτού εξαφανιστεί χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς. Η ταυτότητά του παρέμεινε άγνωστη για 70 χρόνια, καθιστώντας τον έναν θρύλο της πόλης. Μετά την εξαφάνισή του, η παράδοση συνεχίζεται πλέον από ένα νέο, ανώνυμο άτομο, ως ετήσιο τουριστικό αξιοθέατο.
Τέλος, το «Μυστήριο του Κέλτικου Δάσους» (Mystery of Celtic Wood) αποτελεί ένα άλυτο πολεμικό μυστήριο από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Οκτώβριο του 1917, κατά τη Μάχη του Πάεσεσενταλε, 85 άνδρες του 10ου Αυστραλιανού Τάγματος επιτέθηκαν στο Κέλτικο Δάσος και πολλοί από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ. Αν και οι επίσημες αναφορές έκαναν λόγο για νίκη, ο διοικητής του τάγματος περιέγραψε την επίθεση ως αιματοχυσία, με μόλις 14 άνδρες να επιστρέφουν σώοι. Τα πτώματα των αγνοουμένων στρατιωτών δεν βρέθηκαν ποτέ, ούτε εμφανίστηκαν σε λίστες αιχμαλώτων. Μια θεωρία του 2008 υποστήριξε ότι οι άνδρες σκοτώθηκαν και ανατινάχτηκαν με τις δικές τους βόμβες μαζί με τα πτώματα Γερμανών στρατιωτών, καθιστώντας την αναγνώριση αδύνατη, αλλά το γεγονός παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ανεξήγητα μυστήρια του πολέμου.