Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα ανδρών που ασκούσαν ανεξέλεγκτη εξουσία, αλλά συχνά παραβλέπεται το ακραίο τίμημα που πλήρωσαν γυναίκες, οι οποίες ήταν είτε πολύ ισχυρές, είτε πολύ ειλικρινείς, είτε είχαν απλώς πέσει θύματα πολιτικών παιχνιδιών. Οι ιστορίες τους αποτελούν μια ψυχρή υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η εξουσία, η θρησκεία και ο φόβος αντιμετώπισαν τις γυναικείες φωνές, καταφεύγοντας συχνά σε δημόσιες εκτελέσεις και φρικτά βασανιστήρια για να εξασφαλίσουν τη σιωπή τους.
Οι βασίλισσες και οι ευγενείς που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ανδρική κυριαρχία είχαν συχνά την πιο βίαιη μοίρα. Η Βασίλισσα Μπρουνχίλντα (Brunhild) των Φράγκων, η οποία κυβέρνησε για σχεδόν 50 χρόνια, βρήκε φρικτό τέλος στα 70 της, όταν ο Κλοθάριος Β' την αιχμαλώτισε. Αφού την εξέθεσαν δημόσια, την υπέβαλαν σε βασανιστήρια, λιμοκτονία και ξυλοδαρμούς για εβδομάδες, πριν την δέσουν σε τέσσερα άλογα, τα οποία την διέσπασαν μπροστά σε πλήθος, σε μια πράξη που αποτελούσε ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα. Παρόμοια μοίρα είχαν και οι Βρετανίδες βασίλισσες: η Μαρία Α' της Σκωτίας (Mary, Queen of Scots) αποκεφαλίστηκε το 1587 για υποτιθέμενες συνωμοσίες κατά της Ελισάβετ Α', ενώ η Αν Μπολέιν (Anne Boleyn) εκτελέστηκε με σπαθί στον Πύργο του Λονδίνου το 1536, αφού καταδικάστηκε για μοιχεία και προδοσία σε μια δίκη που είχε ενορχηστρωθεί από τον Ερρίκο Η' για να απαλλαγεί από εκείνη. Ακόμη πιο τραγική ήταν η περίπτωση της Λαίδης Τζέιν Γκρέι (Lady Jane Grey), η οποία αποκεφαλίστηκε σε ηλικία μόλις 16 ετών το 1554, αφού έμεινε στον θρόνο μόνο για εννέα ημέρες.
Σε αντίθεση με τις δημόσιες εκτελέσεις, ορισμένες γυναίκες γνώρισαν μια φρίκη κρυμμένη πίσω από τείχη. Η διαβόητη Κόμισσα Ελισάβετ Μπάθορι (Elizabeth Báthory), κατηγορούμενη για βασανιστήρια νεαρών κοριτσιών, αντί να εκτελεστεί λόγω της υψηλής της θέσης, καταδικάστηκε σε εγκλεισμό. Την έχτισαν ζωντανή σε ένα δωμάτιο του κάστρου της, όπου της παρείχαν τροφή μόνο μέσω μιας μικρής τρύπας στον τοίχο, και πέθανε εκεί μετά από τέσσερα χρόνια. Επίσης, η Παλλακίδα Τζεν (Consort Zhen) στην απαγορευμένη πόλη του Πεκίνου, η οποία υποστήριξε μεταρρυθμίσεις, βρήκε τραγικό και αδιευκρίνιστο θάνατο το 1900, με τον θρύλο να θέλει να έχει πνιγεί σε ένα πηγάδι με εντολή της αυτοκράτειρας.
Η πνευματική και θρησκευτική πίστη ήταν επίσης λόγος για την πιο σκληρή δίωξη. Η Υπατία (Hypatia) της Αλεξάνδρειας, μαθηματικός και φιλόσοφος του 5ου αιώνα, σύμβολο του Λόγου σε μια εποχή πολιτικών και θρησκευτικών συγκρούσεων, δολοφονήθηκε και διαμελίστηκε από έναν όχλο το 415, σε ένα γεγονός που πολλοί θεωρούν ως το τέλος της πνευματικής ζωής της πόλης. Στο μεσαιωνικό Παρίσι, η μυστικίστρια Μαργκερίτ Πορέτ (Marguerite Porete) κάηκε στην πυρά το 1310 ως αιρετική, επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει το έργο της Ο Καθρέφτης των Απλών Ψυχών, ένα βιβλίο που έβρισκε τον Θεό έξω από τους κανόνες της Εκκλησίας. Τέλος, η Προτεστάντισσα Αν Άσκιου (Anne Askew) βασανίστηκε στον «τρόχο» (rack) μέχρι που τα άκρα της διαλύθηκαν και κάηκε στην πυρά το 1546, επειδή αρνήθηκε να προδώσει τις φίλες της κοντά στη βασίλισσα. Όλες αυτές οι γυναίκες, από τη στρατιωτική ηγέτιδα Ιωάννα της Λωραίνης (Joan of Arc), η οποία κάηκε ως αιρετική το 1431, μέχρι την φιλόσοφο Υπατία, υπενθυμίζουν με τη θυσία τους την ανθεκτικότητα του πνεύματος απέναντι στην πιο ακραία βία.