Ο Robert Maudsley, γνωστός κάποτε από τα βρετανικά ταμπλόιντ με τα τρομακτικά προσωνύμια «ο εγκέφαλος» και «ο κανίβαλος», είναι ο μακροβιότερος κρατούμενος της Βρετανίας, έχοντας περάσει περίπου 50 χρόνια στη φυλακή, με τα 46 από αυτά στην απομόνωση. Η περίπτωσή του ενέπνευσε ακόμη και τη διάσημη γυάλινη φυλακή του Hannibal Lecter στην ταινία Η Σιωπή των Αμνών. Ο Maudsley, σήμερα 72 ετών, αντιμετωπίζεται ως «ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος της Βρετανίας», ένας δολοφόνος που οι αρχές ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν να έρθει σε επαφή με άλλους κρατούμενους.
Η ζωή του Maudsley ξεκίνησε μέσα στη φτώχεια. Ως ένα από τα 11 παιδιά μιας εργατικής οικογένειας στο Λίβερπουλ, ο Robert και τα αδέλφια του πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια σε ορφανοτροφείο, όπου οι σωματικές τιμωρίες ήταν καθημερινό φαινόμενο. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν επέστρεψε στο πατρικό του σπίτι σε ηλικία οκτώ ετών, όπου υποβλήθηκε σε «βαρβαρικές» τιμωρίες από τους γονείς του. Ο Robert, μάλιστα, είχε κλειδωθεί σε ένα δωμάτιο για έξι μήνες, με τον πατέρα του να ανοίγει την πόρτα μόνο για να τον ταΐσει και να τον ξυλοκοπήσει, μια πρώιμη μορφή απομόνωσης που τον τρομοκρατούσε για την υπόλοιπη ζωή του. Μετά από χρόνια κακοποίησης και μετακίνησης από το ένα ανάδοχο σπίτι στο άλλο, έφυγε στα 16 του για τους δρόμους του Λονδίνου. Σε ηλικία 20 ετών, προσπαθώντας να καλύψει την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά, δολοφόνησε τον John Furell, έναν άνδρα που τον πλήρωσε για σεξ και στη συνέχεια του έδειξε φωτογραφίες παιδικής κακοποίησης.
Καθώς κρίθηκε αρχικά ακατάλληλος να δικαστεί λόγω ψυχικής ασθένειας, στάλθηκε στο Broadmoor, ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο υψίστης ασφαλείας. Εκεί, το 1977, η οργή του εκδηλώθηκε ξανά: μαζί με έναν άλλο ασθενή, σκότωσαν έναν καταδικασμένο παιδόφιλο, τον David Francis, συνθλίβοντας το κεφάλι του. Ο Maudsley είχε προειδοποιήσει τον δικαστή πριν τη μεταφορά του στο Broadmoor, δηλώνοντας ότι «θα πλήγωνα σοβαρά κάποιον», και μετά την ανθρωποκτονία, απείλησε ξανά, δηλώνοντας ότι αν δεν τον αντιμετώπιζαν με διαφορετικό τρόπο, θα διέπραττε και άλλο βίαιο έγκλημα—μια δήλωση που θεωρήθηκε απειλή προς το ίδιο το κράτος.
Η απειλή του έγινε πραγματικότητα. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη μεταφορά του στη φυλακή υψίστης ασφαλείας Wakefield, το «τέρας» των φυλακών, ο Maudsley δολοφόνησε δύο συγκρατούμενούς του, και οι δύο καταδικασμένοι για βιαιοπραγίες. Χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο μαχαίρι, σκότωσε αρχικά τον Darwood, έναν δολοφόνο συζύγου, και στη συνέχεια επιτέθηκε στον William Roberts, έναν καταδικασμένο για κακοποίηση παιδιών. Μετά τη διπλή δολοφονία, ο Maudsley παρέδωσε ήρεμα το ματωμένο μαχαίρι του στους φρουρούς. Αυτή η πράξη τον οδήγησε σε πλήρη απομόνωση.
Το 1982, οι βρετανικές αρχές δημιούργησαν μια ειδική μονάδα υψίστης ασφαλείας στα υπόγεια της φυλακής Wakefield: ένα «κελί μέσα στο κελί». Ήταν ένας χώρος από ενισχυμένο, αλεξίσφαιρο πλεξιγκλάς, όπου ο Maudsley βρισκόταν υπό 24ωρη παρακολούθηση, χωρίς καμία ιδιωτικότητα. Τα έπιπλά του ήταν από σκληρό χαρτόνι, το κρεβάτι του μια τσιμεντένια πλάκα με ένα λεπτό στρώμα, και οι φρουροί είχαν εντολή να μην του μιλούν, μετατρέποντάς τον σε «ζώο σε ζωολογικό κήπο» και «φάντασμα» για τους γύρω του. Αυτή η απόλυτη απομόνωση, η οποία κόστιζε στον Βρετανό φορολογούμενο περίπου 500.000 λίρες ετησίως, διήρκεσε δεκαετίες. Ο ίδιος ο Maudsley ζήτησε ακόμη και να του επιτραπεί η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, γράφοντας ότι ένιωθε «θαμμένος ζωντανός» και ότι «το μόνο που έχω να περιμένω είναι περαιτέρω ψυχική κατάρρευση».
Παρότι το 2015 του επετράπησαν βιβλία, μουσική και ακόμη και ένα PlayStation, τερματίζοντας την απόλυτη τρέλα της σιωπής, η κατάσταση ανατράπηκε πρόσφατα. Μεταφέρθηκε στη φυλακή Whitemoor και στερήθηκε εκ νέου όλα τα προνόμια, με αποτέλεσμα να κάνει απεργία πείνας. Το τραγικό της ιστορίας είναι ότι πλέον εκτίει την ποινή του δίπλα σε πολλούς από τους παιδόφιλους και βιαστές που ο ίδιος είχε προσπαθήσει να σκοτώσει. Ο Robert Maudsley, που έχει ξεπεράσει το παγκόσμιο ρεκόρ για τον περισσότερο χρόνο σε απομόνωση (46 χρόνια), δεν πρόκειται να αποφυλακιστεί ποτέ. Η ζωή του παραμένει ένα μάθημα για το πώς η παιδική κακοποίηση και η απομόνωση μπορούν να δημιουργήσουν ένα τέρας, το οποίο, ακόμη και ως ηλικιωμένος, αντιμετωπίζεται με φόβο από το ίδιο το σύστημα που τον δημιούργησε.