Η ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είναι γεμάτη με έντονες προσωπικότητες, μεγάλες μάχες και πολιτικές ίντριγκες. Ωστόσο, πέρα από τους θανάτους που συνέβησαν στα πεδία των μαχών ή ως αποτέλεσμα δολοφονιών, υπήρξαν και περιπτώσεις αυτοκρατόρων που έφυγαν από τη ζωή με τρόπους απροσδόκητους και σχεδόν απίστευτους. Αυτοί οι θάνατοι συχνά ερμηνεύονταν από τους ανθρώπους της εποχής ως θεία δίκη ή κατάρα, προσδίδοντας μια μυστικιστική διάσταση στο τέλος της βασιλείας τους.
Ο αυτοκράτορας Βαλεντινιανός, γνωστός για τον οξύθυμο χαρακτήρα του, αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς ο θυμός μπορεί να αποβεί μοιραίος. Μετά από μια σειρά κακών οιωνών, δέχτηκε μια αντιπροσωπεία βαρβάρων οι οποίοι τον προσέβαλαν έντονα. Ο εκνευρισμός του ήταν τόσο μεγάλος που άρχισε να ουρλιάζει με μανία, μέχρι που το πρόσωπό του κοκκίνισε και υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, αφήνοντας την τελευταία του πνοή λίγες ώρες αργότερα. Αντίστοιχα απροσδόκητο τέλος είχε και ο Αλέξανδρος, ο οποίος κατέρρευσε μετά από έναν αγώνα τζικανίου, ενός αθλήματος που έμοιαζε με το σημερινό πόλο, λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης φαγητού και ποτού σε συνδυασμό με την έντονη άσκηση κάτω από τον καυτό ήλιο.
Η περίπτωση του Λέοντα του Δ', του επονομαζόμενου «Χάζαρου», συνδέθηκε με την ιεροσυλία. Λέγεται ότι η αδυναμία του για τα πολύτιμα κοσμήματα τον οδήγησε να πάρει ένα στέμμα από την Αγία Σοφία και να το φορέσει. Αμέσως το κεφάλι του γέμισε πληγές και ο υψηλός πυρετός που ακολούθησε τον οδήγησε στον θάνατο, γεγονός που θεωρήθηκε θεία τιμωρία. Από την άλλη, ο νεαρός Ρωμανός ο Β' έφυγε από τη ζωή μόλις στα 24 του χρόνια μετά από μια εξαντλητική εξόρμηση για κυνήγι, όπου η υπερβολική καταπόνηση του οργανισμού του προκάλεσε θανάσιμα τραύματα στα εσωτερικά του όργανα, αν και πολλοί υποψιάζονταν ότι οι συναναστροφές του έπαιξαν ρόλο στην τραγική αυτή κατάληξη.
Ο αυτοκράτορας Αναστάσιος, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, πέθανε κυριολεκτικά από τον φόβο του κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας. Έχοντας δει ένα προφητικό όνειρο για το τέλος του, τρομοκρατήθηκε τόσο πολύ από έναν κεραυνό που χτύπησε το παλάτι, που η καρδιά του δεν άντεξε. Παρομοίως, ο Ιωάννης ο Β' τραυματίστηκε από ένα δηλητηριασμένο βέλος κατά τη διάρκεια κυνηγιού αγριογούρουνου. Παρά την αρχική αμελεία του για το τραύμα, η μόλυνση εξαπλώθηκε ραγδαία και η άρνησή του να ακρωτηριάσει το χέρι του τον οδήγησε στον θάνατο μέσα σε λίγες ημέρες.
Το πιο κωμικοτραγικό τέλος όμως ανήκει στον Βασίλειο τον Α'. Κατά τη διάρκεια κυνηγιού, ένα μεγάλο ελάφι τον παγίδευσε περνώντας τα κέρατά του κάτω από τη ζώνη του αυτοκράτορα, παρασύροντάς τον σε μια ξέφρενη διαδρομή πολλών χιλιομέτρων. Παρόλο που ένας φρουρός κατάφερε τελικά να τον ελευθερώσει κόβοντας τη ζώνη, τα τραύματα και η ταλαιπωρία που υπέστη το σώμα του ήταν τέτοια που ο ένδοξος αυτοκράτορας υπέκυψε λίγο καιρό μετά. Αυτές οι ιστορίες υπενθυμίζουν ότι ακόμα και οι πιο ισχυροί ηγεμόνες είναι ευάλωτοι στις πιο απλές ή παράξενες συμπτώσεις της ζωής.