Οι ανθρωποθυσίες της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων αποτελούν μια από τις πιο ανατριχιαστικές και παρεξηγημένες πτυχές της προκολομβιανής ιστορίας της Αμερικής. Για τους Αζτέκους, η θυσία δεν ήταν μια πράξη αδικαιολόγητης βίας, αλλά ένα ιερό καθήκον απαραίτητο για τη διατήρηση της συμπαντικής ισορροπίας. Πίστευαν ότι ζούσαν στον πέμπτο κύκλο του κόσμου και ότι ο ήλιος χρειαζόταν διαρκώς το "ιερό νερό", δηλαδή το ανθρώπινο αίμα, για να συνεχίσει να ανατέλλει και να μάχεται το σκοτάδι. Χωρίς αυτή την προσφορά, η ανθρωπότητα θα βυθιζόταν στην αιώνια νύχτα και την καταστροφή, καθιστώντας τον θάνατο των λίγων απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση των πολλών.
Η διαδικασία της θυσίας στους μεγάλους ναούς, όπως ο Templo Mayor στην Τενοτστιτλάν, ήταν μια τελετουργία ακραίας σκληρότητας. Οι αιχμάλωτοι πολεμιστές ανέβαιναν τα σκαλιά της πυραμίδας, όπου οι ιερείς χρησιμοποιούσαν μαχαίρια από οψιδιανό για να ανοίξουν το στήθος τους και να αφαιρέσουν την καρδιά, ενώ αυτή χτυπούσε ακόμα. Η καρδιά προσφερόταν στον ήλιο, ενώ το σώμα ριχνόταν στις σκάλες του ναού. Αυτές οι πρακτικές δεν περιορίζονταν μόνο σε πολεμιστές, αλλά επεκτείνονταν και σε πιο αποτρόπαιες μορφές, όπως η θυσία παιδιών προς τιμήν του θεού της βροχής, Τλάλοκ. Οι Αζτέκοι πίστευαν ότι τα δάκρυα των παιδιών πριν τη θυσία ήταν οιωνός για πλούσιες βροχοπτώσεις και καλές σοδειές.
Οι πηγές των ανθρώπων για τις θυσίες ήταν κυρίως οι "Πόλεμοι των Λουλουδιών", τελετουργικές μάχες με γειτονικές πόλεις-κράτη που είχαν ως μοναδικό στόχο τη σύλληψη αιχμαλώτων και όχι την κατάκτηση εδαφών. Πολλοί από αυτούς τους πολεμιστές αποδέχονταν τη μοίρα τους με στωικότητα, πιστεύοντας ότι ο θάνατος στον βωμό θα τους εξασφάλιζε μια ένδοξη μεταθανάτια ζωή. Ωστόσο, η κλίμακα των θυσιών, που ορισμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν σε χιλιάδες ετησίως, εξυπηρετούσε και πολιτικούς σκοπούς, λειτουργώντας ως εργαλείο τρομοκρατίας για την υποταγή των γειτονικών λαών και την εδραίωση της κυριαρχίας των Μεσίκα στην περιοχή.
Παρά τη φρίκη που προκαλούν αυτές οι περιγραφές, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι πολλές από τις πληροφορίες μας προέρχονται από τους Ισπανούς κατακτητές, οι οποίοι πιθανώς υπερέβαλαν στους αριθμούς για να δικαιολογήσουν τη δική τους βιαιότητα και την καταστροφή του πολιτισμού των Αζτέκων. Εντούτοις, τα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως οι "τοίχοι των κρανίων" (tzompantli), επιβεβαιώνουν ότι η ανθρωποθυσία ήταν ένας κεντρικός πυλώνας της κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής τους. Η μελέτη αυτής της σκοτεινής πλευράς των Αζτέκων μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς η θρησκευτική πίστη, η πολιτική εξουσία και η ανάγκη για επιβίωση μπορούν να οδηγήσουν σε ακραίες μορφές κοινωνικής συμπεριφοράς.