Ο Ιντί Αμίν Νταντά, γνωστός και ως ο «Χασάπης της Ουγκάντα», υπήρξε ένας από τους πιο βάναυσους και αλλόκοτους δικτάτορες της σύγχρονης ιστορίας. Γεννημένος στα μέσα της δεκαετίας του 1920, ξεκίνησε την πορεία του από τα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας, έχοντας ελάχιστη μόρφωση αλλά εντυπωσιακή σωματική διάπλαση. Η καριέρα του στον βρετανικό αποικιακό στρατό τον βοήθησε να αναδειχθεί, καθώς η σκληρότητα και η τυφλή υπακοή του θεωρήθηκαν προσόντα από τους ανωτέρους του. Με την πάροδο του χρόνου, κατάφερε να ανέβει στις βαθμίδες της στρατιωτικής ιεραρχίας, κερδίζοντας παράλληλα τίτλους στην πυγμαχία και την κολύμβηση, γεγονός που του προσέδωσε μια εικόνα ακατανίκητου ηγέτη.
Η άνοδός του στην εξουσία το 1971, μέσω ενός αιματηρού πραξικοπήματος κατά του Μίλτον Ομπότε, χαιρετίστηκε αρχικά από τη Δύση, η οποία έβλεπε σε αυτόν έναν σταθερό σύμμαχο. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε εφιαλτική. Ο Αμίν επέβαλε ένα καθεστώς απόλυτου τρόμου, διαλύοντας τη μυστική αστυνομία και αντικαθιστώντας την με δικές του μονάδες θανάτου. Η παράνοιά του τον οδήγησε στην εξόντωση οποιουδήποτε θεωρούσε απειλή, από δικαστές και γιατρούς μέχρι απλούς πολίτες. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της οκταετούς διακυβέρνησής του, πάνω από 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ ο ίδιος καυχιόταν για αποτρόπαιες πράξεις, όπως ο κανιβαλισμός και η διατήρηση κεφαλιών των εχθρών του στο ψυγείο του.
Στον οικονομικό τομέα, ο Αμίν κατέστρεψε την Ουγκάντα εκδιώχνοντας χιλιάδες Ασιάτες που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, δίνοντας τις περιουσίες τους στους δικούς του ανθρώπους. Η διεθνής απομόνωση που ακολούθησε τον ανάγκασε να στραφεί προς τη Λιβύη και τη Σοβιετική Ένωση, ενώ η υποστήριξή του σε τρομοκρατικές ενέργειες, όπως η αεροπειρατεία στο Έντεμπε το 1976, επιβεβαίωσε την αστάθεια του χαρακτήρα του. Η αποτυχία της Ουγκάντα να αντιμετωπίσει την ισραηλινή επιχείρηση διάσωσης των ομήρων αποτέλεσε την αρχή του τέλους για τον δικτάτορα, ο οποίος άρχισε να χάνει τον έλεγχο του στρατού και της χώρας.
Η πτώση του ήρθε το 1979, όταν η Τανζανία, σε συνεργασία με εξόριστους Ουγκαντέζους, εισέβαλε στη χώρα και κατέλαβε την Καμπάλα. Ο Αμίν διέφυγε αρχικά στη Λιβύη και στη συνέχεια στη Σαουδική Αραβία, όπου έζησε σε πολυτελή εξορία μέχρι τον θάνατό του το 2003. Παρά το γεγονός ότι δεν λογοδότησε ποτέ για τα εγκλήματά του, η ιστορία τον κατέγραψε ως έναν από τους πιο απεχθείς ηγέτες της Αφρικής, αφήνοντας πίσω του μια χώρα ρημαγμένη από τον πληθωρισμό, το χρέος και τις ανεξίτηλες μνήμες μιας περιόδου αδιανόητης βαρβαρότητας.