Το έτος 1305, στους δρόμους του Λονδίνου, εκτυλίχθηκε μια από τις πιο διαβόητες και βάναυσες εκτελέσεις στην παγκόσμια ιστορία, αυτή του Σκωτσέζου ιππότη Γουίλιαμ Γουάλας. Η λαϊκή φαντασία, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από το Χόλιγουντ, έχει συχνά παρουσιάσει τις τελευταίες στιγμές του Γουάλας με έναν σχεδόν ρομαντικό και ευγενή τρόπο, όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκοτεινή και αδιανόητα σκληρή. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας, γνωστός και ως "Μακρυμάλλης", δεν επιδίωκε απλώς την τιμωρία ενός εχθρού, αλλά την ολοκληρωτική καταστροφή ενός συμβόλου εθνικής αντίστασης, στέλνοντας ένα μήνυμα τρόμου που θα αντηχούσε για αιώνες.
Η διαδικασία της εκτέλεσης ακολουθούσε την ποινή του "απαγχονισμού, του διαμελισμού και του τεμαχισμού", μια τιμωρία που προοριζόταν αποκλειστικά για προδότες και αποτελούσε το αποκορύφωμα της δικαστικής βαναυσότητας στον μεσαίωνα. Πριν φτάσει στο ικρίωμα, ο Γουάλας υποβλήθηκε σε έναν δημόσιο εξευτελισμό, καθώς τον έσυραν γυμνό και δεμένο πάνω σε ένα ξύλινο πλαίσιο στους δρόμους του Λονδίνου, με το πλήθος να τον λοιδορεί. Αυτό το θέατρο σκληρότητας είχε σχεδιαστεί για να απογυμνώσει τον ήρωα από την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του και να μετατρέψει τον θάνατό του σε ένα λαϊκό πανηγύρι της αγγλικής κυριαρχίας.
Στο Σμίθφιλντ, τον παραδοσιακό τόπο εκτελέσεων, η φρίκη κορυφώθηκε. Ο Γουάλας κρεμάστηκε μέχρι το σημείο που σχεδόν έχανε τις αισθήσεις του, αλλά πριν πεθάνει, τον κατέβασαν για να συνεχιστεί το μαρτύριο ενώ ήταν ακόμα ζωντανός. Η διαδικασία του ξεκοιλιάσματος που ακολούθησε, με την αφαίρεση των εσωτερικών οργάνων και την καύση τους μπροστά στα μάτια του, είχε έντονο συμβολισμό, καθώς στον μεσαίωνα τα σπλάχνα θεωρούνταν η έδρα των συναισθημάτων. Ο δήμιος όφειλε να διατηρήσει το θύμα ζωντανό όσο το δυνατόν περισσότερο, μετατρέποντας τον θάνατο σε μια απελευθέρωση από έναν αβάσταχτο πόνο που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη φαντασία.
Μετά τον τελικό αποκεφαλισμό, η ταπείνωση συνεχίστηκε με τον τεμαχισμό του σώματός του σε τέσσερα μέρη. Το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε πάσσαλο στη Γέφυρα του Λονδίνου, ενώ τα τέσσερα άκρα του στάλθηκαν σε διαφορετικές πόλεις της Σκωτίας ως προειδοποίηση για όσους τολμούσαν να αμφισβητήσουν την αγγλική εξουσία. Παρά την προσπάθεια του Εδουάρδου να συντρίψει τη σκωτσέζικη αντίσταση, η βαρβαρότητα της εκτέλεσης είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Ο Γουίλιαμ Γουάλας μετατράπηκε σε μάρτυρα και η θυσία του έγινε η σπίθα που αναζωπύρωσε τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, αποδεικνύοντας ότι το πνεύμα της ελευθερίας μπορεί να επιβιώσει ακόμα και μετά την πιο βίαιη καταστροφή του σώματος.