Στις 9 Οκτωβρίου 1967, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Βολιβίας, ο Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα, εξαντλημένος και τραυματισμένος, ήρθε αντιμέτωπος με το απόσπασμα. Τα τελευταία του λόγια προς τον στρατιώτη που δίσταζε να πυροβολήσει ήταν μια πρόκληση: «Πυροβόλα, δειλέ, έναν άντρα πρόκειται να σκοτώσεις μόνο». Η εκτέλεσή του δεν σκότωσε όμως τον μύθο του, ο οποίος συνεχίζει να διχάζει την κοινή γνώμη μέχρι σήμερα. Για εκατομμύρια ανθρώπους παραμένει ένας ήρωας και σύμβολο της επανάστασης, ενώ για άλλους υπήρξε ένας αδίστακτος δολοφόνος που υπηρέτησε ένα καταπιεστικό καθεστώς.
Ο Γκεβάρα γεννήθηκε στην Αργεντινή και οι σπουδές του στην ιατρική τον έφεραν σε επαφή με τον ανθρώπινο πόνο. Το καθοριστικό σημείο στη ζωή του ήταν το ταξίδι του με μοτοσικλέτα σε όλη τη Λατινική Αμερική, όπου είδε από κοντά την ακραία φτώχεια και την κοινωνική αδικία. Αυτή η εμπειρία τον ώθησε στον μαρξισμό και την πεποίθηση ότι μόνο η ένοπλη επανάσταση θα μπορούσε να ανατρέψει τα διεφθαρμένα καθεστώτα και την αμερικανική οικονομική κυριαρχία στην περιοχή. Η συνάντησή του με τον Φιντέλ Κάστρο στο Μεξικό το 1955 αποτέλεσε την αρχή για την Κουβανική Επανάσταση, όπου ο Τσε αναδείχθηκε σε κορυφαίο στρατιωτικό ηγέτη.
Μετά την επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα, ο Γκεβάρα ανέλαβε κρίσιμα πόστα στην κυβέρνηση, όπως τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας και το Υπουργείο Βιομηχανίας. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, οι οικονομικές του πολιτικές θεωρήθηκαν από πολλούς αποτυχημένες, καθώς η κουβανική οικονομία συρρικνώθηκε σημαντικά. Ο ίδιος, ωστόσο, παρέμεινε πιστός στην ιδέα της παγκόσμιας επανάστασης. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς να οργανώσει αντάρτικα κινήματα στο Κονγκό της Αφρικής, επέστρεψε στη Λατινική Αμερική, επιλέγοντας τη Βολιβία ως το επόμενο πεδίο δράσης του.
Το τέλος του στη Βολιβία ήταν βίαιο και ταπεινωτικό. Μετά τη σύλληψή του, οι βολιβιανές αρχές, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, αποφάσισαν την εκτέλεσή του. Για να αποδείξουν τον θάνατό του και να αποτρέψουν τη δημιουργία ενός μύθου γύρω από το πρόσωπό του, έκοψαν τα χέρια του για ταυτοποίηση δακτυλικών αποτυπωμάτων και παρουσίασαν το σώμα του στους χωρικούς. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η εμβληματική φωτογραφία του "Guerrillero Heroico" που τραβήχτηκε το 1960 έγινε το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο εξέγερσης στον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι αν και ο άνθρωπος πέθανε, η επιρροή του στην παγκόσμια κουλτούρα παρέμεινε ανεξίτηλη.