Η 26η Απριλίου 1986 σημάδεψε την ανθρωπότητα με το χειρότερο πυρηνικό ατύχημα στην ιστορία. Στις 01:23 τα ξημερώματα, ο αντιδραστήρας νούμερο τέσσερα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ εξερράγη, απελευθερώνοντας ραδιενέργεια ίση με δέκα βόμβες της Χιροσίμα. Η καταστροφή αυτή δεν ήταν μόνο ένα τεχνικό ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα μιας σειράς λανθασμένων αποφάσεων, σχεδιαστικών ελαττωμάτων και της πίεσης ενός αυταρχικού συστήματος που έθετε το γόητρο και τα χρονοδιαγράμματα πάνω από την ανθρώπινη ασφάλεια. Μέσα στην αίθουσα ελέγχου, τρεις άνδρες κρατούσαν τη μοίρα του κόσμου στα χέρια τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι ο αντιδραστήρας που χειρίζονταν ήταν μια αόρατη ωρολογιακή βόμβα.
Ο Ανατόλι Ντιάτλοφ, αναπληρωτής αρχιμηχανικός και επικεφαλής της δοκιμής εκείνο το βράδυ, ήταν ένας άνθρωπος του συστήματος που πίστευε ότι μπορούσε να δαμάσει την πυρηνική ενέργεια με τη θέλησή του. Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των υφισταμένων του, του Αλεξάντερ Ακίμοφ και του Λεονίντ Τοπτούνοφ, επέμεινε στη διεξαγωγή μιας δοκιμής ασφαλείας σε εξαιρετικά χαμηλή ισχύ, μια κατάσταση στην οποία ο αντιδραστήρας RBMK γινόταν επικίνδυνα ασταθής. Οι μηχανικοί στην αίθουσα ελέγχου δεν γνώριζαν το θανάσιμο μυστικό του σχεδιασμού: οι ράβδοι ελέγχου από βόριο, που προορίζονταν να σταματήσουν την αντίδραση, είχαν άκρες από γραφίτη, ο οποίος σε πρώτη επαφή προκαλούσε απότομη αύξηση της ισχύος αντί για μείωση.
Όταν η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο και ο Ακίμοφ πάτησε το κουμπί έκτακτης ανάγκης AZ-5, ήταν ήδη πολύ αργά. Η κίνηση που έπρεπε να σώσει τον σταθμό προκάλεσε την τελική έκρηξη. Το ωστικό κύμα διέλυσε το κτίριο, εκτοξεύοντας ραδιενεργό γραφίτη και καύσιμο στην ατμόσφαιρα. Οι εργαζόμενοι που επέζησαν της αρχικής έκρηξης βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν αόρατο δολοφόνο: την ακτινοβολία. Πολλοί από αυτούς πέθαναν μέσα σε λίγες εβδομάδες από οξύ σύνδρομο ακτινοβολίας, ενώ οι κάτοικοι της γειτονικής πόλης Πρίπιατ εκκενώθηκαν μόνο αφού είχε περάσει πολύτιμος χρόνος, αφήνοντας πίσω τους μια πόλη-φάντασμα που παραμένει παγωμένη στον χρόνο μέχρι σήμερα.
Οι συνέπειες του Τσερνόμπιλ ήταν βαθιές και πολυεπίπεδες. Πέρα από τους θανάτους και τις ασθένειες, η καταστροφή κλόνισε την εμπιστοσύνη στο σοβιετικό καθεστώς και θεωρείται από πολλούς ως η αρχή του τέλους για τη Σοβιετική Ένωση. Η θυσία των εκατοντάδων χιλιάδων "εκκαθαριστών" που εργάστηκαν για τον περιορισμό της ραδιενέργειας απέτρεψε μια ακόμα μεγαλύτερη παγκόσμια τραγωδία. Σήμερα, ο αντιδραστήρας νούμερο τέσσερα παραμένει θαμμένος κάτω από μια γιγαντιαία σαρκοφάγο, αποτελώντας ένα αιώνιο μνημείο της ανθρώπινης ύβρεως και της ανάγκης για απόλυτο σεβασμό στις δυνάμεις της φύσης και της τεχνολογίας.