Η ιστορία του Βλαντ Γ', γνωστού παγκοσμίως ως Δράκουλα, αποτελεί ένα από τα πιο ανατριχιαστικά κεφάλαια της μεσαιωνικής ιστορίας, όπου ο ψυχολογικός πόλεμος έφτασε σε αδιανόητα επίπεδα αγριότητας. Τον Ιούνιο του 1462, ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής, ο άνθρωπος που είχε καταλύσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εικόνα που λύγισε ακόμη και τον δικό του αήττητο στρατό. Καθώς οι οθωμανικές δυνάμεις πλησίαζαν την πρωτεύουσα της Βλαχίας, το Τιργκόβιστε, δεν συνάντησαν τείχη ή στρατιώτες, αλλά μια αποπνικτική μυρωδιά θανάτου που προμήνυε τον εφιάλτη που ακολουθούσε.
Αυτό που αντίκρισαν οι Οθωμανοί στρατιώτες έμεινε στην ιστορία ως το «Δάσος των Πτωμάτων». Σε μια έκταση χιλιομέτρων, ο Βλαντ είχε τοποθετήσει πάνω σε πασσάλους περίπου 20.000 αιχμαλώτους, δημιουργώντας μια μακάβρια ιεραρχία τρόμου όπου οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί βρίσκονταν σε ψηλότερα σημεία για να είναι ορατοί από μακριά. Η σκηνή ήταν τόσο αποκρουστική που ο ίδιος ο Σουλτάνος, ένας σκληραγωγημένος πολεμιστής, αναγκάστηκε να καλύψει το πρόσωπό του και να υποχωρήσει, συνειδητοποιώντας ότι ο αντίπαλός του δεν ακολουθούσε κανέναν κανόνα λογικής ή ηθικής.
Η στρατηγική του Βλαντ δεν ήταν τυχαία, αλλά προϊόν της ανατροφής του στην οθωμανική αυλή, όπου είχε σταλεί ως όμηρος σε νεαρή ηλικία. Εκεί έμαθε τη γλώσσα, τις τακτικές και, κυρίως, τους ψυχολογικούς φόβους των Οθωμανών. Κατάλαβε ότι ένα μικρό πριγκιπάτο όπως η Βλαχία μπορούσε να επιβιώσει μόνο αν γινόταν πιο τρομερό από τους εισβολείς του. Η άρνησή του να πληρώσει φόρο υποτέλειας και η βάναυση θανάτωση των απεσταλμένων του Σουλτάνου ήταν η απαρχή ενός ολοκληρωτικού πολέμου, στον οποίο χρησιμοποίησε τακτικές καμμένης γης, δηλητηρίαση πηγαδιών, ακόμη και μια πρώιμη μορφή βιολογικού πολέμου στέλνοντας ασθενείς μέσα στο εχθρικό στρατόπεδο.
Η κορύφωση της αντίστασής του ήταν η περίφημη «Νυχτερινή Επιδρομή» της 17ης Ιουνίου 1462, όταν ο Βλαντ, εκμεταλλευόμενος την άριστη γνώση των τουρκικών, εισέβαλε μεταμφιεσμένος στο οθωμανικό στρατόπεδο για να χαρτογραφήσει τη σκηνή του Σουλτάνου. Παρόλο που η απόπειρα δολοφονίας του Μωάμεθ απέτυχε λόγω σύγχυσης στο σκοτάδι, το ψυχολογικό πλήγμα ήταν καίριο. Οι Οθωμανοί, εξαντλημένοι από την πείνα, τη δίψα και τον συνεχή φόβο μιας αόρατης απειλής, βρέθηκαν στα πρόθυρα της κατάρρευσης πριν καν φτάσουν στην άδεια πρωτεύουσα.
Το Δάσος των Πτωμάτων παραμένει μέχρι σήμερα το απόλυτο παράδειγμα του πώς ο φόβος μπορεί να λειτουργήσει ως το πιο ισχυρό όπλο. Ο Βλαντ μπορεί να έχασε τελικά τον θρόνο του από τον αδελφό του, Ράντου τον Όμορφο, ο οποίος επικράτησε μέσω της διπλωματίας και των οθωμανικών κεφαλαίων, αλλά η δική του κληρονομιά σφραγίστηκε με αίμα. Ο θρύλος του τέρατος που έπινε αίμα δεν γεννήθηκε από τη μυθοπλασία, αλλά από την απόλυτη παράνοια μιας στρατιωτικής τακτικής που κατάφερε να σταματήσει, έστω και προσωρινά, την ισχυρότερη αυτοκρατορία της εποχής της.