Η ιστορία της 36ης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS, ευρύτερα γνωστής ως Ταξιαρχία Ντιρλεβάνγκερ ή «Μαύροι Κυνηγοί», αποτελεί την πιο ζοφερή απόδειξη της ναζιστικής θηριωδίας. Η μονάδα αυτή δεν αποτελούνταν από κανονικούς στρατιώτες, αλλά από μια βίαιη συμμορία καταδικασμένων εγκληματιών, βιαστών και δολοφόνων, οι οποίοι στρατολογήθηκαν απευθείας από τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ακόμα και μέσα στο πλαίσιο του Τρίτου Ράιχ, η δράση τους ήταν τόσο αποτρόπαιη που προκαλούσε αποστροφή ακόμα και σε άλλους αξιωματικούς των SS, οι οποίοι τους θεωρούσαν μια ανεξέλεγκτη ομάδα σαδιστών που δεν ακολουθούσε κανέναν κανόνα πολέμου.
Εγκέφαλος πίσω από αυτή τη μονάδα ήταν ο Όσκαρ Ντιρλεβάνγκερ, ένας άνθρωπος με βεβαρυμμένο ποινικό παρελθόν και ιστορικό παιδεραστίας, ο οποίος ωστόσο διέθετε ισχυρές διασυνδέσεις στην κορυφή της ναζιστικής ιεραρχίας. Ο Ντιρλεβάνγκερ μετέτρεψε την ταξιαρχία του σε ένα εργαλείο απόλυτου τρόμου, ειδικά κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων κατά των παρτιζάνων στη Λευκορωσία και την Πολωνία. Η μέθοδος δράσης τους ήταν απλή και κτηνώδης: ισοπέδωναν ολόκληρα χωριά, έκλειναν τους κατοίκους σε σιταποθήκες και τους έκαιγαν ζωντανούς, ενώ συχνά χρησιμοποιούσαν αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες για να καθαρίζουν ναρκοπέδια, προκαλώντας τον θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων.
Το αποκορύφωμα της δράσης τους σημειώθηκε κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944. Εκεί, οι άνδρες του Ντιρλεβάνγκερ εξαπέλυσαν ένα όργιο βίας που ξεπερνούσε κάθε φαντασία, σφάζοντας συστηματικά νοσοκόμες, μοναχές, ασθενείς στα κρεβάτια τους και μικρά παιδιά. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, η μονάδα ευθυνόταν για τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων αμάχων, μετατρέποντας τους δρόμους της πολωνικής πρωτεύουσας σε σφαγείο. Η βαρβαρότητά τους ήταν τέτοια που ο Χάινριχ Χίμλερ αναγκάστηκε να διατάξει την επιτήρησή τους από άλλες μονάδες, φοβούμενος ότι η απάνθρωπη συμπεριφορά τους θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά ακόμα και το ηθικό των υπόλοιπων γερμανικών στρατευμάτων.
Η πτώση του Ντιρλεβάνγκερ ήρθε με το τέλος του πολέμου, όταν συνελήφθη από τις γαλλικές δυνάμεις και πέθανε στο κελί του, πιθανότατα από ξυλοδαρμό Πολωνών φυλάκων που αναγνώρισαν τον «σφαγέα της Βαρσοβίας». Η ιστορία της ταξιαρχίας του παραμένει μια τρομακτική υπενθύμιση του πώς ένα καθεστώς μπορεί να εργαλειοποιήσει το απόλυτο κακό για να επιτύχει τους στόχους του. Οι «Μαύροι Κυνηγοί» δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική μονάδα, αλλά η ίδια η ουσία της ναζιστικής ιδεολογίας απογυμνωμένη από κάθε πρόσχημα πολιτισμού, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει όριο στη φρίκη που μπορεί να προκαλέσει ο άνθρωπος όταν του δοθεί η άδεια να εγκληματεί ατιμώρητα.