Η Μικρασιατική Εκστρατεία και η αποτυχία του ελληνικού στρατού να καταλάβει την Άγκυρα κατά τη μάχη του Σαγγαρίου άφησε πίσω της πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ. Μέσα από τις αφηγήσεις των επιζώντων, όπως αυτή του λοχία Π. Μητρόπουλου από την Πάτρα, αποκαλύπτεται το μέγεθος της φρίκης που έζησαν όσοι έπεσαν στα χέρια των κεμαλικών δυνάμεων. Ο Μητρόπουλος, που υπηρετούσε στο στρατηγείο της Στρατιάς Μικράς Ασίας, βρέθηκε αιχμάλωτος τον Αύγουστο του 1921, βιώνοντας από πρώτο χέρι την αγριότητα του πολέμου και την τύχη των Ελλήνων της Καισάρειας.
Η Μοιραία Αποστολή και η Ενέδρα των Τούρκων
Η περιπέτεια του Μητρόπουλου ξεκίνησε όταν διατάχθηκε να μεταβεί στο χωριό Φετίογλου για την επισκευή δύο στρατιωτικών αυτοκινήτων. Συνοδευόμενος από τους μηχανικούς Αντώνη Χαραλαμπάκη και Δημήτρη Λώλο, ξεκίνησε μια διαδρομή που έμελλε να είναι η τελευταία του ως ελεύθερος στρατιώτης. Κατά τη διάρκεια της πορείας τους, συνάντησαν ένα εγκαταλελειμμένο ελληνικό όχημα, όμως η άγνοια για την ταχεία προέλαση των Τούρκων τους οδήγησε κατευθείαν στην παγίδα. Το χωριό είχε ήδη καταληφθεί και οι τρεις άνδρες βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από εκατοντάδες Τούρκους ιππείς που άνοιξαν πυρ εναντίον τους.
Σε μια στιγμή απόλυτης απελπισίας, ο Μητρόπουλος αποφάσισε να ρίξει το αυτοκίνητο σε μια χαράδρα, προτιμώντας τον θάνατο από την αιχμαλωσία και τα βασανιστήρια που γνώριζε ότι θα ακολουθούσαν. Ωστόσο, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Οι Τούρκοι τους ανέσυραν από τα συντρίμμια, τους ξεγύμνωσαν και τους οδήγησαν ενώπιον του διοικητή του ιππικού. Στην πρώτη ανάκριση, που διεξήχθη από έναν ελληνόφωνο Τούρκο με καταγωγή από τα Ιωάννινα, ο Μητρόπουλος δεν δίστασε να καταγγείλει τις ωμότητες των εχθρικών δυνάμεων, αναφέροντας περιπτώσεις Ελλήνων οδηγών που είχαν καρφωθεί ζωντανοί σε δέντρα.
Τα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας και οι Ψευδομαρτυρίες
Η τύχη των αιχμαλώτων στα χέρια των Κεμαλικών ήταν προδιαγεγραμμένη, ειδικά για όσους θεωρούνταν Οθωμανοί υπήκοοι. Τα διαβόητα «Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας» αποτελούσαν έναν μηχανισμό ταχείας εξόντωσης των αντιπάλων του Κεμάλ και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Θράκης. Για το κεμαλικό καθεστώς, οι Έλληνες αυτοί θεωρούνταν προδότες. Η διαδικασία ήταν μια τραγική παρωδία δικαιοσύνης, καθώς αρκούσαν δύο ψευδομαρτυρίες Τούρκων για να οδηγηθεί κάποιος στην αγχόνη, χωρίς καν το δικαίωμα της απολογίας, εν μέσω γιουχαϊσμάτων από τον εξαγριωμένο όχλο.
Η Φρίκη των Δημόσιων Εκτελέσεων στο Ικόνιο
Οι εκτελέσεις αποτελούσαν ένα αποτρόπαιο θέαμα που σκοπό είχε να τρομοκρατήσει τους αιχμαλώτους και να ικανοποιήσει το φανατισμένο πλήθος. Στην κεντρική πλατεία του Ικονίου, οι καταδικασμένοι απαγχονίζονταν με τα χέρια και τα πόδια δεμένα, ενώ στο στήθος τους έφεραν χαρτιά που αναγράφονταν οι υποτιθέμενες κατηγορίες. Ο λοχίας Μητρόπουλος περιέγραψε με μελαγχολία τη στιγμή που είδε τους συναδέλφους του, Γ. Λογοθέτη και Α. Σαμαρτζή, να κρέμονται στην αγχόνη, λίγο αφού παραδέχτηκαν την καταγωγή τους από τη Σμύρνη.
Η εικόνα του τουρκικού όχλου να πανηγυρίζει κάτω από τα σώματα των νεκρών στρατιωτών έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του Πατρινού λοχία. Οι διαβεβαιώσεις που είχε δώσει στους συντρόφους του ότι δεν θα πάθαιναν τίποτα αποδείχθηκαν μάταιες μπροστά στη σκληρότητα μιας περιόδου που σφραγίστηκε από το αίμα και τον ξεριζωμό. Η μαρτυρία του παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση των φρικιαστικών μαρτυρίων που υπέστη ο ελληνισμός της Ανατολής κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης του μετώπου.